ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Τι είναι και τι θέλει το ISIS

0

Ο υπ. διδάκτωρ του Παντείου Νεκτάριος Μπουγδάνης μιλά στο Ανεξάρτητο Ειδησεογραφικό Πρακτορείο Ελλάδας (inagreece.gr)

Συνέντευξη στον Γιώργο Διάκο

Το 2016 μπήκε με πολλές δυτικές μητροπόλεις να γιορτάζουν υπό το καθεστώς του φόβου. Αλλού οι πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις ακυρώνονταν, αλλού διεξάγονταν υπό την παρακολούθηση του στρατού και αλλού γίνονταν σωματικοί έλεγχοι για να εισέλθει κανείς …σε μια ανοιχτή πλατεία. Μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου, το ISIS κυριαρχεί πλέον στη δημόσια ατζέντα ως πηγή αυτού του φόβου.

Για το ISIS αυτά που βασικά ξέραμε μέχρι σήμερα είναι όλα τα φρικτά επικοινωνιακά υλικά που έφτιαχνε ο ίδιος για να συστηθεί στον πλανήτη. Κι ενώ σε αυτές τις εικόνες πρωταγωνιστεί η φρίκη, κι ενώ το ISIS έχει μεταφέρει τη βία του και στη Δύση, ξέρουμε επίσης ότι εκεί στη Μέση Ανατολή, η ίδια οργάνωση, έχει φτιάξει μια κρατική δομή με διοίκηση, γραφειοκρατία, πρωτεύουσα. Τι είναι το ISIS, πώς δημιουργήθηκε, ποιοι είναι οι στόχοι του και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Ερωτήματα που θέσαμε στον υποψήφιο διδάκτορα Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου, Νεκτάριο Μπουγδάνη, ο οποίος είναι πολιτικός αναλυτής στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής και ασχολείται με όλα αυτά αρκετά χρόνια προτού βρεθούν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Τον ευχαριστώ για την παρακάτω συζήτηση.

Ο Νεκτάριος Μπουγδάνης

Ο Νεκτάριος Μπουγδάνης

– Ξεκινώντας, θα ήθελα να μου δώσεις έναν ορισμό για το ISIS.

Παρατηρώντας κανείς την ξένη ειδησεογραφία, διαπιστώνει ότι ο όρος Ισλαμικό Κράτος, που κυριαρχεί στην ελληνική δημόσια σφαίρα, σε άλλες χώρες απορρίπτεται ως προσβλητικός (Γαλλία, Αγγλία κλπ.), ώστε να μην αναγνωρίζεται ως κράτος. Χρησιμοποιούνται άλλοι προσδιορισμοί όπως το Daesh, το ακρωνύμιο του ISIS στα αραβικά. Πώς μπορούμε να ορίσουμε το ISIS;

Κοίτα, θα πρέπει να κάνουμε κατ’ αρχήν ένα διαχωρισμό. Αυτό που ονομάζουμε ISIS, δηλαδή το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (Islamic State of Iraq and Syria), παραπέμπει στην ευρύτερη Συρία (η σημερινή Συρία, ο Λίβανος και η Παλαιστίνη), τη γη του Προφήτη (η Αραβική χερσόνησος), το Ιράκ (Μεσοποταμία) και την επαρχία Χετάι της Τουρκίας. Αυτό είναι – θα λέγαμε – το επίκεντρο της ισλαμικής πίστης όπως την αντιλαμβάνεται το ISIS.

Βέβαια, το ISIS δεν έχει μόνο ματιά τοπική, ευαγγελίζεται έναν πανισλαμισμό. Δηλαδή, καλεί τους μουσουλμάνους όλου του κόσμου να αποδεχθούν την κυριαρχία του χαλίφη του, του αρχηγού του.

Η χρήση του όρου «Ισλαμικό Κράτος» απορρίπτεται από διάφορες χώρες, μιας και θα σήμαινε τη de facto αποδοχή ενός κράτους, με την έννοια που θέτει το διεθνές δίκαιο. Και κατηγοριοποιούν το ISIS ως τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο, σε επίπεδο πολιτικής ανάλυσης, θα πρέπει να δούμε ότι το Ισλαμικό Κράτος de facto είναι ένα κράτος. Το γεγονός ότι δε το αναγνωρίζει κάποια χώρα ή ένας διεθνής οργανισμός, δε σημαίνει ότι δεν έχουν δημιουργηθεί εκεί οι δομές που προσιδιάζουν σε ένα κράτος: εκπαίδευση, υγεία, κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, κρατικός μηχανισμός, δημόσια διοίκηση, προϋπολογισμός, πρωτογενές πλεόνασμα, ΑΕΠ, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών κλπ.

Είναι de facto ένα κράτος, του οποίου όμως η επικράτεια είναι πάρα πολύ ρευστή. Μέχρι την προηγούμενη βδομάδα κατείχαν μια μεγάλη πόλη του Ιράκ, το Ραμάντι, το οποίο ο ιρακινός στρατός το ανακατέλαβε. Τα σύνορά του ISIS είναι ρευστά, αλλά έχουν δημιουργήσει τις δομές που προσιδιάζουν σε ένα κράτος.

isis_1

– Τι θέλει το ISIS; Ποιος είναι ο στόχος του;

Ο στόχος του ISIS δε μπορεί αυτή τη στιγμή να οριοθετηθεί, γιατί δεν έχει μία κρατική θεωρία.

Για παράδειγμα, η δημιουργία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν βασίζεται πάνω σε μια κρατική θεωρία. Ο Χομεϊνί και οι ακόλουθοί του, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 και του ’70, επεξεργάστηκαν μία θεωρία ενάντια στους δυτικούς, οι οποίοι με τις εταιρείες τους εκμεταλλεύονταν τα πετρέλαια και το φυσικό πλούτο του Ιράν, και πρόταξαν τη δική τους θεωρία απέναντι στο κράτος του Σάχη, το οποιο ανέτρεψαν. Στο πλαίσιο του σιιτισμού, έφτιαξε ο Χομεϊνί μία κρατική θεωρία που πάνω της εδράζεται η σημερινή Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Το ISIS δεν έχει κάτι τέτοιο. Η ιδεολογία του προέρχεται από πολύ παλιά, στα μέσα του 19ου αιώνα, και έχει χτιστεί πάνω στο σαλαφισμό, μία από τις θεολογικές σχολές του Ισλάμ. Στις σημερινές συνθήκες, ο ηγέτης του ISIS, ο Αλ Μπαγκντάντι, φτιάχνει μία θεωρία προφορική από τα κηρύγματα και τα διδάγματά του, ώστε να έχει και πολλά περιθώρια να αλλάξει. Αυτό που ζητά αυτή η θεωρία είναι η δημιουργία μίας κοινωνίας η οποία να είναι όπως το κράτος του πρώτου χαλιφάτου που έφτιαξε ο Μωάμεθ, το οποίο ξεκινά από τον 6ο αιώνα στη Μεδίνα και διαρκεί περίπου δύο αιώνες.

– Πώς είναι αυτό το κράτος του χαλιφάτου;

Αυτό το κράτος βασίζεται πολύ στις φυλές. Άλλωστε η δημιουργία του ίδιου του Ισλάμ προέρχεται από ενδοφυλετικές συγκρούσεις – θα λέγαμε – και το ξεκίνημά του έχει σε μεγάλο βαθμό κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά. Ο Μωάμεθ φεύγει από τη Μέκκα και πηγαίνει στη Μεδίνα, επειδή η κυρίαρχη φυλή στη Μέκκα αρνείται – για να κάνουμε έναν νεολογισμό – τους νόμους του εμπορίου που πάνε να διαμορφωθούν εκείνη την εποχή.

Ο Μωάμεθ θέλει να διαμορφώσει μια κατάσταση στην περιοχή όπου το εμπόριο μεταξύ των φυλών να είναι ελεύθερο. Όταν τον διώχνουν από τη Μέκκα, πηγαίνει στη Μεδίνα, εκεί ενώνει τις φυλές, γίνεται ο αρχηγός, οι φυλές, από πολυθεϊστικές που ήταν, ασπάζονται το Ισλάμ και στη συνέχεια ξεκινά η επέκταση που πρώτα πηγαίνει προς τη Μέκκα και μετά πιάνει όλη την αραβική χερσόνησο.

Άρα, το εμπόριο των ομάδων της ερήμου είναι πολύ σημαντικό μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Η ανάλυσή μας δε πρέπει να γίνεται με βάση τα δυτικά κρατικά χαρακτηριστικά αλλά με βάση τα χαρακτηριστικά της ερήμου, δηλαδή τη φυλή.

Αυτό λοιπόν το κράτος, που επιδιώκει το ISIS, είναι ένα κράτος όχι συγκεντρωτικό αλλά ένα ανοιχτής δομής κράτος, στο οποίο δηλώνεται η πίστη σε ένα χαλίφη.

– Θέλω λίγο να εξετάσουμε τις ιστορικές ρίζες του ISIS. Εξ όσων γνωρίζω, οι απαρχές του βρίσκονται στην κατάσταση που δημιουργήθηκε στο Ιράκ λίγο μετά την αμερικανική επέμβαση, την περίοδο που έγινε προσπάθεια να διαμορφωθεί εκεί μία «δημοκρατία» και ότι το ISIS γεννήθηκε από τις δυνάμεις που στάθηκαν απέναντι στο νέο καθεστώς.

Θα πρέπει να πάμε λίγο πιο πίσω. Η οπτική του συγκεκριμένου κομματιού του ριζοσπαστικού Ισλάμ ξεκινά από το Αφγανιστάν υπό σοβιετική κατοχή. Εκεί οργανώνονται οι ομάδες των Μουτζαχεντίν όλη τη δεκαετία του ’80, που πολεμάνε τους σοβιετικούς εισβολείς. Οι ομάδες αυτές βοηθιούνται από τις ΗΠΑ προκειμένου να δημιουργήσουν αντάρτικο στην κυβέρνηση του Αφγανιστάν που ελέγχεται από τους σοβιετικούς. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 έχουν δημιουργηθεί στα σύνορα του Αφγανιστάν και του Πακιστάν στρατόπεδα εκπαίδευσης Μουτζαχεντίν. Σε εκείνα τα στρατόπεδα πηγαίνει, πολύ νεαρός τότε, ο μετέπειτα αρχηγός της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ, δηλαδή της Αλ Κάιντα του Ιράκ, ο Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι. Ο Ζαρκάουι είναι Παλαιστίνιος στην καταγωγή και γεννήθηκε σε στρατόπεδα Παλαιστινίων προσφύγων στην Ιορδανία.

Πηγαίνει λοιπόν να εκπαιδευτεί στα στρατόπεδα των Μουτζαχεντίν, όμως είναι λίγο άτυχος γιατί δεν προλαβαίνει τη μάχη, εν τω μεταξύ οι Σοβιετικοί φεύγουν. Στη συνέχεια επιστρέφει στην Ιορδανία και όλη τη δεκαετία του ’90 εργάζεται πάνω στο ριζοσπαστικό Ισλάμ. Συλλαμβάνεται από τις ιορδανικές αρχές μαζί με άλλους ριζοσπάστες ισλαμιστές, φυλακίζεται για τρία χρόνια. Σε κάποια φάση, ο νέος βασιλιάς της Ιορδανίας δίνει πολιτική αμνηστία, στο πλαίσιο της οποίας αποφυλακίζεται και ο Αλ Ζαρκάουι.

Εντάσσεται στην Αλ Κάιντα. Το 2003 είναι η ευκαιρία της Αλ Κάιντα να επεκταθεί στο Ιράκ, σε μια περίοδο κατά την οποία οι Αμερικανοί κατηγορούν το Σαντάμ ότι έχει επαφές με την Αλ Κάιντα. Φυσικά δεν υπήρχε καμία επαφή, ο Μπιν Λάντεν με το Σαντάμ ήταν ορκισμένοι εχθροί. Τότε όμως είναι που η Αλ Κάιντα «βάζει πόδι» στο Ιράκ και δημιουργείται η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ, είναι η μετεξέλιξη αυτού που ονομαζόταν Αλ Κάιντα της Μεσοποταμίας. Αρχηγός είναι ο Αλ Ζαρκάουι.

Ο Αλ Ζαρκάουι, σύμφωνα με το θρύλο, σκοτώνεται στη μάχη της Φαλούτζα, το 2006. Έχουν ήδη ενωθεί υπό την ηγεσία της Αλ Κάιντα του Ιράκ διάφορες σουνιτικές ομάδες του ριζοσπαστικού Ισλάμ που κάνουν αντίσταση ενάντια στην ιρακινή κυβέρνηση και ενάντια στις δυνάμεις των Αμερικανών και Άγγλων που βρίσκονται τότε στο Ιράκ.

– Να ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ. Όταν μιλάμε για «ριζοσπαστικό Ισλάμ» σε προηγούμενες περιόδους, εννοούμε το σημερινό ιδεολογικό περίβλημα του ISIS ή κάτι διαφορετικό;

Κοίτα. Το ριζοσπαστικό Ισλάμ έχει πολλές βαθμίδες. Ακόμα και αυτό που θα λέγαμε πιο μετριοπαθές ριζοσπαστικό Ισλάμ ήταν πάρα πολύ μειοψηφικό στον αραβοϊσλαμικό χώρο τις προηγούμενες δεκαετίες, μιας και κοσμικές ιδεολογίες ήταν αυτές που κέρδιζαν τον κόσμο. Δηλαδή ο αραβικός σοσιαλισμός (τα κόμματα Μπάαθ στη Συρία και στο Ιράκ), ο παναραβισμός του Νάσερ κλπ.

Είναι λάθος αυτό που λέγεται ότι «η δημοκρατία δεν έχει δοκιμαστεί στον αραβοϊσλαμικό χώρο». Έχει δοκιμαστεί, στο πλαίσιο του αραβικού κόσμου βέβαια, και μάλιστα πολύ τελευταία.

Στις εκλογές της Παλαιστίνης το 2006 με διεθνείς παρατηρητές, όταν η Χαμάς κέρδισε, οι Αμερικανοί αρνήθηκαν τη νίκη αυτή και από τότε άνοιξε ο δρόμος για να επιβάλει το Ισραήλ τον αποκλεισμό της Γάζας. Επίσης, η Μουσουλμανική Αδελφότητα κέρδισε τις κοινοβουλευτικές και προεδρικές εκλογές στην Αίγυπτο. Ο Μόρσι έγινε πρόεδρος και έγινε το πραξικόπημα από τον Αλ Σίσι.

Τι θα πάει να πει, λοιπόν, ένα στέλεχος του ριζοσπαστικού Ισλάμ σε έναν «μετριοπαθή» Αιγύπτιο μουσουλμάνο ο οποίος είναι με τις εκλογές, τη δημοκρατία κλπ; Θα του πει «αυτά που σου λένε για δημοκρατία κλπ. είναι ψέματα. Με το που πήγες να εκλέξεις δημοκρατικά αυτόν που ήθελες τον ρίξανε ή δε δέχτηκαν το αποτέλεσμα. Άρα ποια είναι η λύση; Η λύση είμαι εγώ».

– Και άρα η λύση είναι το χαλιφάτο κλπ κλπ…    

Ακριβώς. Ότι «αυτό που θες γίνεται μόνο με τα όπλα».

Συνεχίζω λοιπόν την ιστορία του Ιράκ εκεί που την είχαμε αφήσει, στο θάνατο του Ζαρκάουι. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη σιιτική κυβέρνηση και αφού άρχισαν οι Αμερικανοί σιγά σιγά να αποχωρούν, η νέα κυβέρνηση ουσιαστικά κατέλαβε το κράτος, διώχνοντας από τον κρατικό μηχανισμό όλους τους Σουνίτες, όλον δηλαδή τον προηγούμενο κρατικό μηχανισμό από το κόμμα Μπάαθ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περιθωριοποιηθεί πάρα πολύς κόσμος στο Ιράκ, ειδικά στην επαρχία αλλά και στις μεγάλες πόλεις.

Έτσι, ο ερχομός του Ισλαμικού Χαλιφάτου σήμαινε για όλους αυτούς μια σταθερότητα (ενώ τους έδωσε και δεδουλευμένα μηνών που τους χρωστούσαν κλπ). Εμείς μπορεί να λέμε στη Δύση ότι το Ισλαμικό Κράτος έφερε το χάος και πράγματι προκάλεσε τέτοια ροή προσφύγων που το αντιλαμβανόμαστε ως χάος στην Ευρώπη.

Όμως, στις περιοχές που κατέχει το Ισλαμικό Κράτος, το χάος υπήρχε πριν. Το Ισλαμικό Χαλιφάτο μέσω της τρομοκρατίας του, του σκοταδισμού του, παρουσιάστηκε ως εγγυητής της τάξης. «Ησυχία, τάξη και ασφάλεια» είναι το πρόταγμά τους στις περιοχές που ελέγχουν.

Όταν βομβαρδίζουν οι Ρώσοι ή οι Γάλλοι στόχους του ISIS και υπάρχουν αυτό που ονομάζουμε «παράπλευρες απώλειες», οι μαχητές του ISIS αυτό λένε στον ντόπιο πληθυσμό. «Εμείς ήρθαμε εδώ, σας φέραμε την ησυχία και αυτοί έρχονται, βομβαρδίζουν κλπ. Εμείς φταίμε;».

– Στο Ιράκ, ποιες κοινωνικές ομάδες θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρήκαν έκφραση-εκπροσώπηση στο ISIS;

Κατ’ αρχάς στρατιωτικοί από το στρατό του Σαντάμ Χουσεΐν, οι οποίοι αποστρατεύθηκαν χωρίς να έχουν καν σύνταξη και βρήκαν ευκαιρία να εκδικηθούν τη σιιτική κυβέρνηση αλλά να έχουν και δουλειά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνούν με τους στόχους του ISIS. Στελέχη του κρατικού μηχανισμού, γραφειοκρατία, αστυνομία, πρώην κομμάτι του κρατικού μηχανισμού του Σαντάμ. Και οι φυλές στην ύπαιθρο, οι οποίες δέχονταν μέχρι και ένοπλες επιθέσεις από τη σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ και τις σιιτικές πολιτοφυλακές. Το Ισλαμικό Κράτος ήρθε να τους προστατεύσει. Χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούν μαζί του. Η διαπίστωση είναι ότι το ανέχονται. Όσοι δεν το θέλουν, σηκώνονται και φεύγουν. Αλλά αυτοί που μένουν το ανέχονται ως το μη χείρον βέλτιστον.

– Μπορούμε να πούμε ότι οι σχέσεις που οικοδόμησε το ISIS με ένα κομμάτι του κόσμου, στηρίχτηκαν και σε κοινωνικά αιτήματα πέρα από το στοιχείο του θρησκευτικού φανατισμού;

Το ISIS κατέχει μία έκταση σε Ιράκ και Συρία, ίση με αυτήν της Μεγάλης Βρετανίας και με περίπου 15 εκατ. πληθυσμό. Νομίζω ότι, βασικά, τα αιτήματα είναι κοινωνικοπολιτικά. Ακόμα και υπό το ISIS έχω την αίσθηση ότι η θρησκεία χρησιμοποιείται περισσότερο ως εργαλείο. Δε λέω ότι δεν το πιστεύουν. Αλλά ο Μπαγκντάντι (ηγέτης του ISIS) και οι σύμβουλοί του έχουν πολύ βαθιά γνώση της γεωπολιτικής, της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης και μπορούν και χειρίζονται αναλόγως τα πολιτικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους.

Αλλά δεν είναι μόνο το ζήτημα της συγκυρίας: η κυβέρνηση του Ιράκ που καταπιέζει τους σουνιτικούς πληθυσμούς. Το θέμα εδώ είναι βαθύτερο. Ο αραβοϊσλαμικός χώρος είναι ένα πεδίο στο οποίο διάφορες δυνάμεις παλεύουν για να κυριαρχήσουν εντός του. Ο παράγοντας Δύση έχει πρόσβαση στην περιοχή κυρίως μέσω της Σαουδικής Αραβίας, των κρατών του Κόλπου κλπ. Αυτά είναι βασίλεια, τα οποία οι Άραβες δεν τα δέχονται, δε νιώθουν ότι τους αντιπροσωπεύουν (και βέβαια δεν τους αντιπροσωπεύει το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ).

Άλλος παράγοντας που παλεύει να κυριαρχήσει στην περιοχή είναι το σιιτικό Ιράν, το οποίο όμως δεν είναι Άραβες. Το άλλο κομμάτι είναι η Τουρκία που επίσης δεν είναι Άραβες. Άρα, διεκδικούν την ηγεμονία στην περιοχή είτε Άραβες που δεν εκπροσωπούν τους λαούς της περιοχής (βασιλιάδες κλπ.) είτε οι Πέρσες (Ιράν) είτε οι Τούρκοι. Χώρος για τους Άραβες δεν υπάρχει. Ο κοινωνικοπολιτικός παράγοντας «Άραβας» δεν έχει θέση στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό της περιοχής.

Το ISIS έρχεται, διευρύνοντας τον ορίζοντα του Αραβομουσουλμάνου και βάζοντάς τον στο επίπεδο του Ισλάμ, έρχεται να δώσει αέρα, ζωτικό χώρο και να πει «εδώ θα διαχειριστούμε εμείς την κατάσταση για εμάς».

isis_3

– Θέλω να μου πεις δυο λόγια για την είσοδο του ISIS στη Συρία, καθώς πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι το ISIS έχτισε την τωρινή δυναμική του μετά την εμπλοκή του στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.

Όταν το ιρακινό κράτος επιβλήθηκε και στο νότο και στο κέντρο του Ιράκ, το ISIS υποχώρησε. Μειώθηκε η δυναμική του και αριθμητικά και ποιοτικά. Η ευκαιρία να επεκταθεί ήταν όντως ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία. Οι μαχητές του πέρασαν στη Συρία και όταν το ISIS δυνάμωσε πάλι, επέστρεψαν στο Ιράκ για να καταλάβουν μεγαλύτερο μέρος του, το Ραμάντι, τη Μοσούλη κλπ.

Στη Συρία, όταν ξεκίνησε το κίνημα ενάντια στον Άσαντ, ξεκίνησε με ειρηνικές, μη βίαιες διαδηλώσεις, οι οποίες κατεστάλησαν από την αστυνομία του Άσαντ και το στρατό.

Η Δύση, ειδικά οι ΗΠΑ, βοήθησε στην οργάνωση της κοσμικής αντιπολίτευσης απέναντι στον Άσαντ. Πάρα πολλοί στρατιώτες λιποτάκτησαν από το στρατό και δημιούργησαν το Free Syrian Army (Ελεύθερος Δημοκρατικός Στρατός της Συρίας). Οι Αμερικανοί τους εξόπλισαν, ως τη διάδοχη κατάσταση.

Έτσι, οι Αμερικανοί πέταξαν όπλα από αέρος, το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτά τα όπλα τα έπαιρναν οι ισλαμιστές της Αλ Κάιντα και του ISIS στην αρχή. Γιατί, όπως είπε πρόσφατα ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, μιλώντας σε ένα πανεπιστήμιο: «εμείς δίναμε όπλα στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό αλλά διαπιστώσαμε ότι αυτός δεν αποτελούταν από στρατιώτες αλλά από μαγαζάτορες και αγρότες». Το αποτέλεσμα λοιπόν ήταν να πηγαίνουν οι ισλαμιστές που ήταν μαχητές και να τους …δείχνουν πώς να χρησιμοποιούν τα όπλα αυτά. Οπότε πήραν ουσιαστικά την ηγεσία.

Ξέσπασε δε και ένας ενδοϊσλαμικός εμφύλιος μεταξύ της Αλ Νούσρα (η οργάνωση της Αλ Κάιντα στη Συρία) και του Ισλαμικού Κράτους, όπου εκεί το ISIS έδειξε την αποφασιστικότητά του και τη δύναμή του.

– Υπάρχει μία αφήγηση που λέει ότι η Αλ Κάιντα ήρθε σε ρήξη με το ISIS επειδή διαφώνησε με την αγριότητα των μεθόδων του.

Η Αλ Κάιντα έχασε, απλά έχασε. Όταν τελείωσαν οι συγκρούσεις, το 65% των πολεμιστών της Αλ Νούσρα είχε πάει στο ISIS. Τότε ο αρχηγός της Αλ Κάιντα, ο Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, πήρε την Αλ Κάιντα και την πήγε στην Ινδία. Η έδρα της Αλ Κάιντα είναι πλέον στην Ινδία.

– Ας μείνουμε λίγο στη Συρία. Θα ήθελα να μου εξηγήσεις πώς συνέβη, αυτό που αρκετοί αναλυτές τονίζουν, ότι πολλοί μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού κατέληξαν στρατολογημένοι στον ISIS, ενώ ξεκίνησαν εκφράζοντας κάτι πολύ διαφορετικό.

Βέβαια. Ο Άσαντ έκανε κάτι ιδιοφυές. Δε χτύπησε το ISIS, χτύπησε την κοσμική αντιπολίτευση, τους μετριοπαθείς. Γιατί αυτοί ήταν πολλοί, είχαν μεγάλο στρατό, έπαιρναν όπλα από τους Αμερικανούς και είχαν και την πολιτική στήριξη ενός μεγάλου κομματιού της Συρίας, το οποίο αν έφευγε ο Άσαντ θα ήθελε αυτούς για διαδόχους και όχι το ISIS. Ο Άσαντ λοιπόν χτύπησε αυτούς για να τους αποδυναμώσει. Κι αυτοί δεν προλάβαιναν να πολεμήσουν το ISIS, αφού πολεμούσαν το στρατό του Άσαντ.

Βέβαια, σε σημεία που δεν υπήρχε σύγκρουση του Ελεύθερου Συριακού Στρατού με το στρατό του Άσαντ, βλέπαμε ο πρώτος να πολεμά εναντίον του ISIS για τον έλεγχο περιοχών.

Έτσι, ο Άσαντ, αποδυναμώνοντας τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, είπε ουσιαστικά: «ή εγώ ή το ISIS, διαλέξτε». Και αφού διαμορφώθηκε μια τέτοια κατάσταση, αναγκάστηκαν μέχρι και οι Αμερικανοί να δεχτούν το σχέδιο των Ρώσων και των Ιρανών, ότι δεν μπορεί ο Άσαντ να μην είναι μεταβατικός παράγοντας.

– Από ποιο χρονικό σημείο και έπειτα το Ισλαμικό Κράτος παίρνει τη σημερινή του μορφή;

Το 2013 το ISIS αρχίζει μια αντεπίθεση και τον Ιούνιο του 2014 κάνει την πιο θεαματική του κίνηση μέχρι τότε, καταλαμβάνει τη Μοσούλη. Απλά, το ISIS σέρνει μαζί του ένα θρύλο ότι είναι πάρα πολύ αιμοβόροι, ότι είναι πάρα πολλοί, ότι έχουν πολύ καλά όπλα. Αυτά ισχύουν αλλά όχι σε τόσο τρομακτικό βαθμό. Όταν οι μαχητές του ISIS πήγαν να καταλάβουν το Ραμάντι στο Ιράκ ήταν 1.500 ενάντια σε 10.000 στρατιώτες του ιρακινού στρατού, οι οποίοι με το που ακούν ότι έρχεται το ISIS πετάνε τα όπλα και φεύγουν.

Τώρα που η κυβέρνηση στο Ιράκ έχει αλλάξει και υπάρχει η αίσθηση ότι «πάμε όλοι μαζί ως Ιρακινοί να κάνουμε κάτι» και ότι αλλάζουν τα πράγματα, βλέπεις ότι στρατιωτικά ηττήθηκε το ISIS στο Ραμάντι και η πόλη ανακαταλήφθηκε από τον ιρακινό στρατό.

– Πού στηρίζεται οικονομικά το ISIS;

Το ISIS στην αρχή χρειαζόταν όπλα. Τα πήρε από Σαουδική Αραβία και Κατάρ, τα πήρε με τον τρόπο που περιγράψαμε από τους Αμερικανούς που τα έστελναν στους μετριοπαθείς στη Συρία και τα έπαιρνε το ISIS και τα πήρε και από όλα τα στρατόπεδα που κατέλαβε στη Συρία και το Ιράκ. Ειδικά στο Ιράκ είχε αμερικάνικα όπλα, σύγχρονα, που τα είχαν αφήσει οι Αμερικανοί στον ιρακινό στρατό.

Κάνει εμπόριο ανθρώπων, σκλάβων, βγάζει κι από ‘κει λεφτά. Επίσης, πετρέλαια, και στο Ιράκ και στη Συρία. Όλοι έχουμε ακούσει και διαβάσει για το λαθρεμπόριο πετρελαίου.

– Μετά και την κατάληψη της Μοσούλης…

Ειδικά εκεί, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός πετρελαίου στο Ιράκ. Στο θησαυροφυλάκιο της Μοσούλης βρήκε χρυσό, βρήκε μετρητά. Πουλάει τα αρχαία. Κυκλοφορούν φήμες ότι σε Ρωσία και Αμερική, οι κλειστές βίλες πολλών πλουσίων είναι γεμάτες από αρχαία, από Ιράκ και Συρία. Δεν τα καταστρέφουν όλα, πολλά τα πουλάνε. Όλα αυτά είναι έσοδα τα οποία, πριν αρχίσουν οι βομβαρδισμοί Γάλλων και μετέπειτα Ρώσων, υπολογίζονταν σε περίπου 3 εκατ. δολάρια την ημέρα. Αυτό τώρα πρέπει να έχει πέσει μετά τους βομβαρδισμούς, γιατί βομβαρδίζουν και κομβόι με βυτία που μεταφέρουν παράνομο πετρέλαιο. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να έχουν πολύ υψηλά εισοδήματα.

Τώρα ανακοίνωσαν και πρωτογενές πλεόνασμα 250 εκατομμύρια δολάρια…

– Ωραία, είπαμε λοιπόν ότι εκεί έχει φτιαχτεί ένα κράτος. Πώς οργανώνει την ηγεμονία του στις περιοχές που καταλαμβάνει;

Για παράδειγμα, πάει σε ένα δίκτυο χωριών που είναι ίδια φυλή. Εκεί δείχνει την ηγεμονία του. Μπορεί να εκτελέσει ένα διοικητή που πιστεύει ότι είναι πιστός στο καθεστώς. Να εκτελέσει δύο ομοφυλόφιλους. Να κάψει ζωντανούς κάποιους στρατιώτες του καθεστώτος. Να πάρει κάποιες γυναίκες και να τις πουλήσει στα σκλαβοπάζαρα. Κάνει δηλαδή κάποιες κινήσεις για να δείξει ότι «εμείς ήρθαμε για να μείνουμε».

Από εκεί και πέρα, αφήνει –στην πλειονότητα των περιπτώσεων- τους ίδιους διοικητές, από την προηγούμενη κατάσταση, δεν τους αλλάζει. Απλά βάζει κάποιους τοποτηρητές. Δηλαδή κάποιοι από τους μαχητές του ISIS που έχουν εισέλθει στο χωριό ή στην κωμόπολη, μετά δε φεύγουν, μένουν εκεί και γίνονται τοποτηρητές. Αλλά ο διοικητής, ο δήμαρχος κλπ. θα μείνει ο ίδιος. Και οι άλλοι (οι του ISIS) τους ελέγχουν, σαν πολιτικοί κομισάριοι.

Σε μια μεγάλη πόλη, στη Μοσούλη ή στο Ραμάντι, εκεί παίρνει τις δομές στα χέρια του, βάζει κάποιους πολιτικούς επιτρόπους, αλλά αφήνει τον ίδιο μηχανισμό. Αυτό που κάνει είναι να προσαρμόσει την κατάσταση στη σαρία, στον ισλαμικό νόμο, όπως την καταλαβαίνουν αυτοί. Αλλά ο μηχανισμός, κατά κύριο λόγο, μένει ίδιος.

– Με όλα αυτά που έχουμε περιγράψει, μιλάμε για ένα καθεστώς που επιβάλλεται με το φόβο ή εκφράζει και για κάποιο κόσμο ένα αίτημα απελευθέρωσης που μπορεί να τον κάνει να στρατευτεί σε αυτό;

Το στοιχείο του φόβου υπάρχει σίγουρα. Η στράτευση, στο πλαίσιο της ιδεολογίας του, είναι κάπως δύσκολη. Υπολογίζεται ότι το πολύ το 1% των μουσουλμάνων σε όλο τον κόσμο υποστηρίζουν την ιδεολογία του ISIS. Είναι μια ιδεολογία πάρα πολύ ακραία.

– Άρα αυτό αφορά και τους μουσουλμάνους στον αραβικό χώρο…

Ναι, ναι, ισχύει αυτό που σου είπα και πριν. Όσοι δεν τρομάζουν και δεν αντιστέκονται επειδή φοβούνται, και όσοι δε φεύγουν, οι υπόλοιποι μένουν εκεί και το ανέχονται, μέχρι να αλλάξει η κατάσταση.

Γενικά ο Άραβας δεν είναι σαν τον δυτικό. Ο δυτικός …βιάζεται. Είναι η φιλοσοφία του τέτοια, η φιλοσοφία του Διαφωτισμού, το άτομο, η κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό, το πεπερασμένο της ζωής. Ο Άραβας θα σκεφτεί «εντάξει, ήρθε το Ισλαμικό Κράτος, πόσο θα μείνει, 30, 40 χρόνια, ε κάποτε ήρθαν οι Σταυροφόροι, οι Ρωμαίοι, όλοι αυτοί φύγανε, ε θα φύγουν κι αυτοί που ‘ναι τώρα».

isis_4

– Μια που αναφέρθηκες και στο Διαφωτισμό, διάβαζα ένα άρθρο των Ζενάκου και Νάτση που έχει γραφτεί στο Unfollow και έχει τον τίτλο «Το Ισλαμικό Κράτος είναι Διαφωτισμός». Υποστηρίζει τη θέση ότι η κυρίαρχη δυτική αφήγηση έχει φτιάξει ένα δίπολο: το ISIS εκπροσωπεί το μεσαίωνα, τον ακραίο θρησκευτικό φονταμενταλισμό ενώ η Δύση ενιαιοποιείται ως εκπρόσωπος των ιδεών του Διαφωτισμού. Και ότι, τελικά, αυτό που μένει εκτός συζήτησης είναι ότι η όλη εξέλιξη του ISIS σηματοδοτεί και μια διαδικασία εθνογένεσης, η οποία δε βασίζεται μόνο στο θρησκευτικό κομμάτι αλλά έχει χαρακτηριστικά εθνογένεσης όπως την είδαμε στο Διαφωτισμό στη Δύση. Δηλαδή κρατική δομή, εκκαθαρίσεις, διευθετήσεις και ομογενοποιήσεις, μια διαδικασία που συμβαίνει με νεωτερικούς πολιτικούς όρους.

Ναι, κατάλαβα. Δεν το έχω διαβάσει. Αλλά δε μπορώ να πω ότι υπάρχει μια διαδικασία εθνογένεσης. Κατ’ αρχάς, ο αραβοϊσλαμικός χώρος έχει δοκιμάσει αυτό που λέμε εμείς Διαφωτισμό.

Όταν γινόταν ο Διαφωτισμός στην Ευρώπη, ο αραβοϊσλαμικός κόσμος ήδη είχε τελειώσει. Ο Διαφωτισμός –όπως το εννοούμε εμείς- του αραβοϊσλαμικού χώρου είχε έρθει από τον 9ο ως τον 13ο αιώνα, όταν διαμορφώθηκε η τεράστια αυτοκρατορία που ξεκίναγε από την Περσία και έφτανε μέχρι την Ισπανία. Εκεί γεννήθηκαν καινούριες επιστήμες, μεγαλούργησε η τέχνη, επανακαλύφτηκαν οι αρχαίοι κλασσικοί, Έλληνες και Ρωμαίοι, μεταφράστηκαν στα αραβικά και διασώθηκαν, την ίδια στιγμή που στο Μεσαίωνα η Δύση τα είχε «κλείσει» αυτά.

Αυτό το πράγμα «έπεσε». Τελείωσε η αραβοϊσλαμική αυτοκρατορία. Εκεί ο αραβικός Διαφωτισμός συνέβη. Στο πλαίσιο του Ισλάμ κιόλας. Και μετέπειτα, όταν ήρθε η παρακμή, ήρθαν και απέκτησαν χώρο ιδεολογίες ισλαμικές, οι οποίες είναι –θα λέγαμε- πιο σκοταδιστικές. Άρα, τώρα, δε θα συμφωνήσω ότι γίνεται κάτι τέτοιο στην περιοχή. Νομίζω ότι η δημιουργία του προβλήματος αλλά και η λύση του έχει να κάνει με εξωτερικούς παράγοντες και δεν εννοώ μόνο τη Δύση αλλά και την Τουρκία και το Ιράν.

– Ποιοι είναι οι εχθροί του ISIS; Όταν το ISIS μιλά για «απίστους». Υπάρχει μία διαδεδομένη αντίληψη ότι οι άπιστοι είναι οι αλλόθρησκοι και ότι η ανάγκη να γίνει πόλεμος εναντίον τους είναι στοιχείο που ενυπάρχει στο Κοράνι, ότι είναι καταστατική αρχή του Ισλάμ. Και ότι το ISIS είναι μία στρατιωτική μηχανή που υπηρετεί ακριβώς αυτήν την αρχή.

Όχι, αυτό είναι λάθος. Αυτός που για το Ισλάμ θεωρείται «άπιστος» είναι ο ειδωλολάτρης. Αποδέχεται και σέβεται τις μονοθεϊστικές θρησκείες, αναγνωρίζει ρίζες στον ιουδαϊσμό και το χριστιανισμό. Άλλωστε το Μωυσή και τον Ιησού Χριστό τους έχει ως προφήτες, όπως και τον Μωάμεθ. Η διαφορά είναι ότι ο Μωάμεθ ήταν ο Προφήτης στον οποίο αποκαλύφθηκε ο Θεός. Και γι’ αυτό δε χρειάστηκε να υπάρξουν άλλοι προφήτες.

Γι’ αυτό προβλέπεται, ακόμα και απ’ το ISIS που είναι η πιο σκληρή εκδοχή του ριζοσπαστικού Ισλάμ, ότι στις περιοχές που καταλαμβάνει, οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί προστατεύονται σύμφωνα με τους νόμους του Ισλάμ. Δηλαδή: όταν καταληφθεί μία περιοχή από μουσουλμάνους, οι πιστοί των μονοθεϊστικών θρησκειών έχουν τρεις επιλογές: η μία είναι να εξισλαμιστούν, η δεύτερη επιλογή είναι να κρατήσουν τη θρησκεία τους αλλά να πληρώνουν ένα φόρο, η τρίτη επιλογή είναι να φύγουν. Αν δε δεχτούν καμία από τις τρεις επιλογές, τότε θανατώνονται.

Τώρα για το ISIS, οι κατ’ αρχήν εχθροί είναι οι Σιίτες. Επίσης, οι Σουνίτες που δεν αποδεικνύουν ότι είναι καλοί Σουνίτες.

– Άρα οι εχθροί του ISIS δεν αρχίζουν και τελειώνουν στη Δύση…

Όχι! Δηλαδή, αν με κάποιο μαγικό τρόπο η Δύση έπαυε να ασχολείται με τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, το  ISIS δε θα είχε καμία έγνοια το τι γίνεται στη Δύση. Θα «καθάριζε» από Σιίτες, Αλαουίτες, Γεζίντι. Θα «καθάριζε» από αυτά που θεωρεί αιρέσεις του Ισλάμ και από εκεί και πέρα θα πήγαινε στους Χριστιανούς και τους Εβραίους και θα τους έθετε τις τρεις επιλογές που σου είπα πριν.

– Να μιλήσουμε λίγο για τις σχέσεις του ISIS με την Παλαιστίνη.

Το ISIS για δύο λόγους δε μπορεί να έχει καλές σχέσεις με τους Παλαιστίνιους. Ο ένας είναι καθαρά θεολογικός. Οι Παλαιστίνιοι είτε είναι κοσμικοί είτε υποστηρίζουν ισλαμικές οργανώσεις, όπως η Χαμάς ή η Ισλαμική Τζιχάντ (μπορεί να είναι αριστεροί, να είναι Φατάχ κλπ). Αυτές οι οργανώσεις είναι εχθρικές προς το ISIS.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το ISIS «τρέφεται» από την κυριαρχία του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Το ISIS δε θέλει το Ισραήλ να καταστραφεί, όπως και το Ισραήλ δε θέλει το ISIS να καταστραφεί. Ο ένας τρέφεται από τον άλλον. Γιατί, αν πάρει την ηγεμονία η Χαμάς, ένα αντίπαλο δόγμα στο πλαίσιο του ριζοσπαστικού Ισλάμ θα πάρει δύναμη στην περιοχή και όχι η εκδοχή του ISIS.

– Η αντίσταση των Κούρδων μαχητών στο Κομπάνι πόσο δυσκόλεψε το ISIS;

Πάρα πολύ. Όχι μόνο γιατί έχασαν ένα μέρος που το ήθελαν. Ήθελαν να καταλάβουν ολόκληρη την επαρχία προκειμένου να γειτνιάσουν με την Τουρκία και να μπορούν να περνούν πετρέλαια προς την Τουρκία (να διευκολύνεται το λαθρεμπόριο πετρελαίου), αλλά και για να μπορούν οι τραυματίες να νοσηλεύονται στα τουρκικά στρατιωτικά νοσοκομεία.

Αλλά και σε συμβολικό επίπεδο υπέστησαν πλήγμα. Γιατί ήταν η πρώτη τους ήττα. Από τότε που έκαναν το μεγάλο ξέσπασμα, το καλοκαίρι του 2014, και κατέλαβαν μια μεγάλη περιοχή, στο Κομπάνι ήταν η πρώτη τους ήττα. Και ήταν μια ήττα που προήλθε από …άθεους. Δηλαδή, κομμάτι του στρατού στο Κομπάνι χρησιμοποιεί σύμβολα κομμουνιστικά, αριστερά, λαϊκά…αυτό καταλαβαίνεις ότι για το ISIS είναι κόκκινο πανί.

Επίσης, το γεγονός ότι πολεμούν οι γυναίκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι με το που έβλεπαν γυναίκες, οι μαχητές του ISIS έφευγαν. Γιατί αν πεθάνεις για το σκοπό της τζιχάντ, πας στον παράδεισο. Αν όμως πεθάνεις από γυναίκα πας στην κόλαση, ακόμα και αν έχεις πεθάνει για την τζιχάντ. Οπότε μόλις έβλεπαν στρατιωτίνες…

– Έχεις εκφράσει πολλές φορές τη θέση ότι μία λύση στον αραβικό κόσμο θα προέλθει μόνο από τον ίδιο τον αραβικό κόσμο. Πώς βλέπεις την όλη διαδικασία αντιμετώπισης του προβλήματος του ISIS από τη Δύση, ειδικά μετά το χτύπημα στο Παρίσι;

Είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα από παλιότερα στις σχέσεις της Μέσης Ανατολής με τη Δύση. Ο κόσμος δεν είναι διπολικός (Ρωσία-Αμερική), είναι πολυπολικός, άρα υπάρχουν πολλοί παράγοντες που ανακατεύονται. Η Αμερική θέλει να φύγει από την περιοχή. Δηλαδή, θέλει σε 20 χρόνια να μην απασχολεί δυνάμεις οικονομικές και άλλες στην περιοχή. Θέλει να στρέψει την προσοχή της στη Νοτιοανατολική Ασία, στη μάχη που έρχεται με τους Κινέζους, τις επόμενες δεκαετίες, για την ηγεμονία στον κόσμο.

Αυτή τη στιγμή οι Αμερικανοί, οικονομικά, στρατιωτικά, γεωπολιτικά δεν μπορούν να κάνουν επέμβαση με χερσαίες δυνάμεις στην περιοχή, όπως είχαν κάνει στο Ιράκ. Τουλάχιστον μέχρι το 2020. Δεν τους παίρνει. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να βασιστούν στους παράγοντες της περιοχής, όχι μόνο σε μια σύμμαχο χώρα όπως η Τουρκία, το Ισραήλ, αλλά και σε χώρες που μέχρι χθες ήταν στον «άξονα του κακού», βλέπε Ιράν. Έχουν αποδεχτεί ότι η Ρωσία θα είναι παράγοντας στην περιοχή. Αναγκαστικά, ο οδικός χάρτης της Ρωσίας για το Συριακό, που οδηγεί και στο γύρο διαπραγματεύσεων της Βιέννης, μπαίνει σε εφαρμογή.

Αυτό σημαίνει: μεταβατική κυβέρνηση που θα προέλθει από τις διαπραγματεύσεις του καθεστώτος Άσαντ με όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές, Αμερικάνους, Ρώσους, Ιρανούς, Σαουδάραβες, Τούρκους και την αντιπολίτευση της Συρίας. Εν τω μεταξύ, έγινε στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας σύσκεψη όλων των αντιστασιακών οργανώσεων και αποφασίστηκε –κι αυτό είναι πολύ σημαντικό- ότι δε δέχονται στους κόλπους τους ISIS και Αλ Κάιντα. Άρα στις διαπραγματεύσεις με το καθεστώς δε θα είναι το ISIS και η Αλ Κάιντα.

Θα προέλθει μία μεταβατική κυβέρνηση από Άσαντ και αντιπολίτευση, η οποία μέσα σε 18 μήνες θα πρέπει να κάνει εκλογές και απ’ αυτές τις εκλογές θα προκύψει ένα κοινοβούλιο το οποίο θα φτιάξει ένα καινούριο σύνταγμα και θα προχωρήσουν σε προεδρική εκλογή με όριο δύο τετραετιών.

– Αυτή η ειρηνευτική προσπάθεια και η διαδικασία πολιτειακής ανασυγκρότησης της Συρίας, με ποιο τρόπο θα καταφέρει να βάλει ένα ιδεολογικοπολιτικό ανάχωμα στο ISIS;

Με τη συνεργασία όλων των κοινοτήτων. Και στο Ιράκ και στη Συρία. Σιίτες, Σουνίτες Αλαουίτες, ό,τι υπάρχει, όλοι να εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο, να εκπροσωπούνται στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Ήδη, βλέπεις ότι στο Ιράκ, με το που έρχεται μια νέα κυβέρνηση που λέει ότι θα είναι και οι Σουνίτες μέσα, πάει ο στρατός και κερδίζει το Ραμάντι, έχει περιορίσει στο 1/4 της Μοσούλης το ISIS…

– Άρα, η στρατιωτική νίκη επί του ISIS θα προκύψει από τις δυνάμεις των χωρών εκεί.

Ε, ναι. Όταν σε μια πόλη 150.000 ανθρώπων, το ISIS έχει 150-200 τοποτηρητές και βασίζεται στα σώματα ασφαλείας της περιοχής, αν ξεσηκωθεί ο κόσμος θα τους πάρουν φαλάγγι. Θα γίνει εξέγερση με τη βοήθεια Ρώσων, Γάλλων, Αμερικάνων κλπ.

– Και όσον αφορά τις δυτικές χώρες και τους πυρήνες του ISIS που έχουν αναπτυχθεί εκεί; Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες μία ακόμη τεράστια αστυνομική-στρατιωτική επιχείρηση πρόληψης τρομοκρατικών επιθέσεων σε όλες τις δυτικές μητροπόλεις.

Γι’ αυτό λέω συνέχεια ότι το ISIS πρέπει να χάσει κυρίως ιδεολογικοπολιτικά και όχι τόσο στρατιωτικά. Στρατιωτικά είναι εφικτό να χάσει.

Όμως υπάρχουν 10.000 Ευρωπαίοι τζιχαντιστές που πολεμούν εκεί πέρα. Πόσοι από αυτούς θα πεθάνουν σε έναν επικείμενο πόλεμο ενάντια στο ISIS; Αν αυτοί ταπεινωμένοι και ηττημένοι -μόνο στρατιωτικά- γυρίσουν πίσω, είναι προφανές ότι θα υπάρχουν δεκάδες πυρήνες για να κάνουν τρομοκρατικά χτυπήματα. Αν όμως χάσουν ιδεολογικοπολιτικά και καταλάβουν ότι η πρότασή τους δεν περνάει, δεν τη θέλει ο κόσμος…

Πάντα θα υπάρχουν οι «μοναχικοί λύκοι» που θα κάνουν τρομοκρατικά χτυπήματα αλλά, όπως συνέβη και με την Αλ Κάιντα, το θέμα ήταν να τελειώσει η πρότασή της και μετά τελείωσε και η εποχή της. Το ίδιο ισχύει και για το ISIS.

Προφανώς πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος για τις δυτικές μητροπόλεις. Όσο υπάρχει το παλαιστινιακό και όσο υπάρχει το μεσανατολικό, θα δημιουργούνται πάντα τέτοιες καταστάσεις επικίνδυνες για τρομοκρατικές επιθέσεις στη Δύση.

Άρα το σημαντικό είναι, σε πρώτη φάση, να τελειώσει το ιρακινό και το συριακό με το θέμα του ISIS και μετά θα πρέπει να λυθεί το παλαιστινιακό με μια πίεση προς το Ισραήλ.

– Νεκτάριε σε ευχαριστώ πολύ.

Κι εγώ.

 

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr