ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

αυτοκρατόρων αγγέλων

0

Της Ιωάννας Βράκα

«Όπως το ψάρι στην άβυσσο δεν μπορούμε να βρούμε το φως αν δεν λάμψουμε μέσα μας» Ναγκίσα Οσιμα

Τεντώνω τη χορδή του τόξου και σ’ έχω κεντραρισμένο. Σε βάθος χρόνου. Στο βάθος κήπος. Κήπος μαγικός. Τα βήματα τα βρίσκεις μόνος σου. Στο τέλος. Στην αρχή ακολουθείς όποιον θεό διαλέξεις. ‘Η όποιον σε διαλέξει. Στην ανατολή η Αφροδίτη. Ένα πρωί κοιτάς στον καθρέφτη και δεν είναι πια εκεί. Περνάει η Ήρα, η Άρτεμις, η Αθηνά. Πέρασες κι εσύ. Γρήγορα αλλά πολύ. Όχι, δεν ήσουνα θεός. Δεν είχα θεούς πια. Ήσουνα ο σπορέας που οι λέξεις του θα εύρισκαν κάποτε μέσα μου τον δρόμο. Ν’ ανθίσουν. Τότε ακόμα κρύβονταν. Στο χώμα. Φοβόνταν. Ντρέπονταν.

Και πέρασαν χρόνια. Πολλά.

Νύχτες που δεν ξημέρωναν και μέρες καταιγίδες.

Γύρισα τον πλανήτη δεκαπέντε φορές δεμένη στο κρεβάτι του δεσμοφύλακα. Έφτυσα το τέρας στη μούρη εκατό φορές κι άλλες τόσες με νίκησε. Κι όταν έπαψε πια να με νοιάζει, έφυγε. Του ξέφυγα.

Νίκη δεν ξέρω τι σημαίνει.

Ξέρω ότι θα ‘θελα να στρίψω στην Σκουφά και να πέσω πάνω σου. Να μου πεις ‘Γεωργακοπούλου με dire straits πάει;’

και να σου πω

αμέ! Με χίλια!

Και να πάμε στην αυτοκρατόρων αγγέλων, να μας πάρει το ξημέρωμα μπροστά στα ηχεία και να κοιμηθούμε αγκαλιά.

Και το πρωί να μου βάλεις το my brown eyed girl και να πάμε για καφέ στη δεξαμενή.

Τεντώνω τη χορδή του τόξου και σ’ έχω κεντραρισμένο.

Κύκλος φωτεινός.

Για σένα κρατάω δίπλα μου την Άρτεμη.

Κι όταν βρεθούμε πάλι, στις άλλες μας ζωές, το φως μου θα αναγνωρίσει το φως σου και για ένα ολόκληρο αιώνα δευτερόλεπτο θα χορέψουν ξανά τον ίδιο μαγικό χορό.

Γιατί τεντώνω τη χορδή του τόξου και σ’ έχω κεντραρισμένο.

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr