ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Αφγανιστάν – Ευρώπη. Στάση: Πεδίον του Άρεως…

0

Κείμενο – Φωτογραφίες: Γιώργος Διάκος

Το χρηματιστήριο πέφτει δραματικά, η θερμοκρασία ανεβαίνει, η Τρόικα παραμένει σταθερή στις θέσεις της. Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται, οι εσωκομματικές εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ «παγώνουν» μέχρι νεωτέρας, τα capital controls χαλαρώνουν. Και το κλίμα σιγά σιγά -για πρώτη φορά φέτος το καλοκαίρι- αρχίζει να γίνεται πραγματικά καλοκαιρινό…

Κι όμως αυτό που συμβαίνει εδώ και τρεις εβδομάδες στο Πεδίον του Άρεως, σε άλλες εποχές σίγουρα θα κυριαρχούσε στη μιντιακή ατζέντα, με τον τρόπο βέβαια που έχουμε συνηθίσει να προβάλλεται το μεταναστευτικό ζήτημα από τα κυρίαρχα media. Ίσως γι’ αυτό το λόγο, να είναι καλύτερα που η ενημέρωση γύρω απ’ το θέμα είναι πιο περιορισμένη και πιο περιεκτική.

IMG_1113_a

Εδώ και 17 περίπου μέρες, λοιπόν, στο Πεδίον του Άρεως έχει στηθεί ένας αυτοσχέδιος καταυλισμός που φιλοξενεί γύρω στους 400 πρόσφυγες, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων κατάγεται από το Αφγανιστάν.

Η οργανωτική υποδομή του καταυλισμού καθώς και οι καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων που διαμένουν εκεί υποστηρίζονται από την Αφγανική Κοινότητα Ελλάδος, ενώ κεντρικό ρόλο στην υλική στήριξη των προσφύγων έχει αναλάβει και η Ομάδα Αλληλεγγύης που συγκροτήθηκε από αλληλέγγυους/ες και μεταναστευτικές οργανώσεις.

Και η κυβέρνηση; Σίγουρα θα μπορούσε να είναι πιο ενεργή και να είχε λειτουργήσει έγκαιρα ώστε οι άνθρωποι αυτοί ήδη να φιλοξενούνταν σε καλύτερες συνθήκες. Αξίζει να σημειωθεί ότι εδώ και αρκετές ημέρες, λόγω και των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων στο πάρκο, αρκετοί από αυτούς μεταφέρονται στο νοσοκομείο, κυρίως παιδιά.

IMG_1116_a

Το περασμένο Σάββατο πραγματοποιήθηκε σύσκεψη για το θέμα υπό τον υπουργό Επικρατείας, υπεύθυνο για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου, Αλέκο Φλαμπουράρη, με τη συμμετοχή της αρμόδιας υπουργού Τασίας Χριστοδουλοπούλου καθώς και άλλων υπουργών και θεσμικών παραγόντων.

Όπως δήλωσε χθες ο Αλέκος Φλαμπουράρης στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, μέχρι το τέλος της εβδομάδας οι πρόσφυγες αναμένεται να μεταφερθούν σε νέα προσωρινή δομή υποδοχής στο Βοτανικό.

Για τη δημιουργία της δομής αυτής συνεργάζονται κλιμάκια των υπουργείων Εσωτερικών (Μετανάστευσης και Προστασίας του Πολίτη), Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Εθνικής Άμυνας, Υγείας και Τουρισμού, της Περιφέρειας Αττικής, του Δήμου Αθηναίων και των εταιρειών ΕΥΔΑΠ, ΔΕΔΔΗΕ και ΔΕΗ.

Όπως ανέφερε ο κ. Φλαμπουράρης, «η μετεγκατάσταση των προσφύγων από το Πεδίο του Άρεως θα γίνει σε τμήμα οικοπέδου, περίπου 40 στρεμμάτων, ιδιοκτησίας του Δήμου Αθηναίων, Αγ. Πολυκάρπου 89, στο Βοτανικό».

Πρόσθεσε δε ότι «η μετεγκατάσταση θα γίνει σε λίγες ημέρες, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι τεχνικές εργασίες προετοιμασίας του χώρου».

Μια μεσημεριανή βόλτα στο Πεδίον του Άρεως

Μπήκα από την κεντρική είσοδο του πάρκου, εκεί που στέκει αγέρωχο το άγαλμα του έφιππου στρατηλάτη Κωνσταντίνου του Α’.

IMG_1106_a

Προσπερνώντας το άγαλμα, στρίβοντας αριστερά, βλέπεις τις πρώτες σκηνές να ξεπροβάλουν. Οι πρώτες φιγούρες που συναντάς είναι οι μικρότεροι σε ηλικία ένοικοι του καταυλισμού. Παιδιά τρέχουν παντού γύρω σου, πάνω-κάτω, παίζοντας με πατίνια, με μικροαντικείμενα, απολαμβάνοντας την άπλα που έχει ο χώρος.

Περπατώντας σε ένα μονοπάτι, κατά μήκος του οποίου έχουν στηθεί σκηνές, φτάνει κανείς στον «κεντρικό χώρο» που έχει στηθεί το τραπέζι της Αφγανικής Κοινότητας, εκεί που μοιράζονται νερά, τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, ενώ πίσω από αυτό υπάρχει μια σκηνή-ιατρείο. Δίπλα στο τραπέζι της Κοινότητας, έχει στηθεί ένας πίνακας στον οποίο καθημερινά αναγράφονται τα είδη που χρειάζονται οι πρόσφυγες (σκηνές, φακοί, αντισηπτικό χεριών κλπ.).

«Εδώ είναι ο χώρος συντονισμού» μου λέει ο Ρουίς Καζίμ, πρόεδρος της Αφγανικής Κοινότητας Ελλάδος.

Προχωρώ προς το εσωτερικό του πάρκου, οι σκηνές πυκνώνουν, όπως και τα παιδιά που παίζουν τριγύρω –πραγματικά πάρα πολλά παιδιά! Κάπου-κάπου παρέες κάθονται σε σκιές, συζητάνε, γελούν…ξεχωρίζω μια συντροφιά να τραγουδά. Έξω απ’ τις σκηνές συχνά υπάρχει ένα ριχτάρι, πάνω στο οποίο κάθονται οι γυναίκες με τα μικρότερα παιδιά ή και μεγάλες παρέες.

IMG_1108_b

Όσον αφορά τις συνθήκες, είναι βέβαια οι αναμενόμενες για έναν αυτοσχέδιο καταυλισμό, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι περίμενα τα πράγματα πολύ χειρότερα, από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται στις ειδήσεις. Πέρα από τη βοήθεια που προσφέρουν η Αφγανική Κοινότητα και η Ομάδα Αλληλεγγύης και η οποία βέβαια είναι σημαντική ως προς την υγιεινή του χώρου, εκείνο που φάνηκε -τουλάχιστον στα δικά μου μάτια- είναι ότι πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι οι ένοικοι του καταυλισμού προσπαθούν πολύ ώστε να τηρούν τις συνθήκες υγιεινής. Να μην αφήνουν σκουπίδια έξω από τις σκηνές, να χρησιμοποιούν τις χημικές τουαλέτες κλπ.

IMG_1109_b

Πλησιάζω έναν άντρα την ώρα που μπαίνει στη σκηνή του. Νεαρός, στη φυσιογνωμία φαίνεται κάπως διανοούμενος. Του συστήνομαι, αφήνει αμέσως αυτό που κάνει, μου δίνει το χέρι με χαμόγελο. Τον λένε Άλι.

«Είμαι από το Αφγανιστάν, από το Σαρίφ (Μαζάρι Σαρίφ)», λέει ο Άλι, «που βρίσκεται στα βόρεια της χώρας».

«Το ταξίδι μέχρι εδώ ήταν πολύ δύσκολο». Από το Αφγανιστάν, πέρασε στο Ιράν, από εκεί στην Τουρκία. Μετά ήρθε στην Ελλάδα με το γνωστό τρόπο.

«50 άνθρωποι ήταν μέσα στο πλοίο, πολύ δύσκολο και πολύ επικίνδυνο» μου λέει. Τώρα θέλει να πάει στη Γερμανία.

Δεν ξέρω αν ήταν λόγω ανασφάλειας ή αμηχανίας των συνομιλητών μου, αλλά κάθε φορά που πλησίαζα κάποιον ένοικο του καταυλισμού, μου συστηνόταν με χαμόγελο και μεγάλη ευγένεια, ακόμα κι αν απλά έλεγε το όνομά του, προσθέτοντας ότι δε μιλά αγγλικά.

IMG_1110_a

Λίγο πιο κάτω, κάθεται μια μεγάλη παρέα μπροστά από μια σκηνή. Με συστήνουν σε ένα φίλο τους ακριβώς δίπλα, ως γνώστη των αγγλικών.

«Με λένε Αλίς Ίνα. Είμαι από το Αφγανιστάν, από το Γκάζνι».

«Μπορεί να πάμε στη Γερμανία, στη Σουηδία ή σε κάποια άλλη χώρα. Δε θέλουμε διαβατήριο εδώ, επειδή θέλουμε να φύγουμε από την Ελλάδα, δε θέλουμε να βρούμε δουλειά ή σπίτι εδώ».

Μου εξηγεί ότι επικοινώνησε με φίλο του που βρισκόταν ήδη στην Ελλάδα. «Βρήκαμε τους φίλους μας εδώ», μου λέει.

«Afghanistan is war!» («στο Αφγανιστάν γίνεται πόλεμος!») αναφωνεί, όταν τον ρωτώ ποια είναι η κατάσταση τώρα στη χώρα του.

«Έχουμε πολλά προβλήματα» στο Αφγανιστάν, λέει ο Αλίς. Δεν μπορούμε να κάνουμε συναθροίσεις. «Κάθε ομάδα έρχεται στο Αφγανιστάν και κάνει πόλεμο, κάθε μέρα 10%, 20% (του πληθυσμού) πεθαίνουν. Και εκρήξεις, δεν μπορούμε να περπατήσουμε στο δρόμο».

«Φέτος, οι δάσκαλοι άφησαν το σχολείο (υποθέτω ότι μου μιλά για συνταξιδιώτες του που είναι δάσκαλοι)». «Στο Αφγανιστάν υπάρχουν πολλά προβλήματα, ο πρόεδρος, η κυβέρνηση…». Η αστυνομία δεν μπορεί να ελέγξει τα πράγματα, προσθέτει.

«Κάθε ομάδα (πιθανώς με τη λέξη ‘ομάδα’ – ‘group’ εννοεί ξένη δύναμη) μπορεί να έρχεται στο Αφγανιστάν και να κάνει τους ανθρώπους μας δυστυχισμένους».

«Η Ελλάδα έχει καλούς ανθρώπους, είναι πολύ ευγενικοί, δεν είμαστε δυσαρεστημένοι». «Θέλω να φύγω απ’ την Ελλάδα επειδή η οικογένειά μου, οι θείοι μου, ο ξάδερφός μου είναι σε άλλες χώρες (εν. μάλλον τη Γερμανία και τη Σουηδία). Κάθε φορά που μου τηλεφωνούν μου λένε: Έλα εδώ! Φύγε!».

«Με τον τρόπο που ήρθαν στην Ελλάδα, με αυτόν τον τρόπο θα συνεχίσουν το ταξίδι τους»

Ο Ρουίς, ο πρόεδρος της Αφγανικής Κοινότητας, με συστήνει στο Ναντίρ, μέλος της Κοινότητας, που μιλά πολύ καλά ελληνικά.

Όλοι εδώ είναι Αφγανοί, λέει. Μιλώντας για το ταξίδι τους, τονίζει: «Είναι η γνωστή διαδικασία που ξέρουμε όλοι, δεν υπάρχει κάποιος που να μην ξέρει, εκτός κι αν κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και δεν ξέρει».

IMG_1119_b

«Έρχονται κυρίως από τα Δωδεκάνησα». «Θέλουν να πάνε στην Ευρώπη». Μου εξηγεί ότι κανείς δεν θέλει να κάνει αίτηση ασύλου στην Ελλάδα, γιατί οι παροχές που συνεπάγεται η χορήγηση ασύλου στην Ελλάδα είναι ελάχιστες. Όπως λέει ο Ναντίρ, οι πρόσφυγες σκέφτονται «ένα χαρτί δε θα μου δώσει το φαγητό». Ειδικά με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, οι πρόσφυγες θέλουν να φύγουν κατ’ ευθείαν. Οπότε δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία αίτησης ασύλου εδώ.

«Με τον τρόπο που ήρθαν στην Ελλάδα, με αυτό τον τρόπο θα συνεχίσουν το ταξίδι τους».

Συνεχίζει. Το κράτος, η κυβέρνηση «μέχρι τώρα δεν έχει βοηθήσει. Όλα αυτά που βλέπουμε εδώ είναι από την Ομάδα Αλληλεγγύης, δεν είναι τίποτα απ’ το κράτος».

«Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι οι άνθρωποι να μπορέσουν να μείνουν σε ένα χώρο που να έχει μια ανθρώπινη συνθήκη».

Στην ερώτηση πώς θα μπορούσε να τους βοηθήσει η κυβέρνηση να συνεχίσουν το ταξίδι τους, ο Ναντίρ απαντά: «Να τους δώσει ένα έγγραφο ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να φτάσουν στον προορισμό τους με νόμιμο τρόπο».

IMG_1117_b

Κάποια στιγμή, μπαίνει από μια είσοδο του πάρκου μια ομάδα αστυνομικών. Κοιτάζουν τριγύρω με αυστηρή έκφραση και ένα ύφος διερευνητικό που την ίδια στιγμή είναι σαν να λέει: «πρέπει να μπει μια τάξη εδώ πέρα»! Κινούνται προς το τραπεζάκι της Αφγανικής Κοινότητας, τελικά όμως κοντοστέκονται, το συζητούν… δεν συμβαίνει κάτι…

IMG_1114_a

Ξαφνικά μπαίνει στο χώρο μια μοτοσικλέτα με ψωμιά ανατολίτικου τύπου. Ο κόσμος το κυκλώνει και γρήγορα γίνεται ένα μελίσσι…καθένας φεύγει από ‘κει τρώγοντας ένα κομμάτι…

Ο Χόμεντ είναι ο τελευταίος πρόσφυγας που γνώρισα.

«Εγώ είμαι εδώ περίπου μια βδομάδα». «Στο Αφγανιστάν γίνεται πόλεμος. Πολύ… Γιατί οι Αμερικανοί, οι Ιταλοί στρατιώτες, πολλοί στρατιώτες, δεν φεύγουν από το Αφγανιστάν».

«Τώρα πάω στην Ευρώπη να δουλέψω και να βοηθήσω την οικογένεια».

«Όλοι οι άνθρωποι από το Αφγανιστάν θέλουν να πάνε στη Γερμανία».

«Στην Ελλάδα θα μείνω μια-δυο μέρες…»

IMG_1120_a

Η ώρα περνούσε και σε λίγο θα έφτανε το φαγητό που ετοιμαζόταν από ώρες πριν στο Στέκι Μεταναστών, στην Τσαμαδού στα Εξάρχεια.

Καθημερινά παρέχονται στον καταυλισμό πάνω από 400 μερίδες φαγητού…

Η φωτογραφία είναι από το κηπάκι της Τσαμαδού, τη στιγμή που τα φαγητά πακετάρονται ώστε να μεταφερθούν στο Πεδίον του Άρεως.

IMG_1122_a

Φεύγοντας, είδα παιδιά από τον καταυλισμό να παίζουν στην είσοδο του πάρκου. Δίπλα τους, το πελώριο άγαλμα του στρατηλάτη βασιλιά τα κοιτούσε βλοσυρά. Δύσκολο να ξεφύγεις από τον πόλεμο τελικά…

IMG_1118_a

IMG_1111_a

IMG_1115_a

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr