ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Δίδα Ντέλια Βελκουλέσκου, ενταύθα

0

Της Τζένης Κωστοπούλου

Αγαπημένη μου τρισέγγονη Ντέλια,

Έμαθα εχθές από την προπροπρογιαγιά σου τη Μπλάντυ Μαίρη που, όπως ξέρεις, έχει τη συνήθεια να διαβάζει ό,τι εφημερίδες της φέρνω από τα γύρω χωριά για να καθαρίζει τα ψάρια (έχει ακόμα αδυναμία στους διαβάτες που ανήκουν στο ζώδιο των Ιχθύων) πως πήρες φύλλο πορείας για την Αθήνα… και έκανα τριπλό άξελ μέσα στο φέρετρο από την ιερή μου ζήλια. Δεν είναι ότι μας λείπει εδώ πάνω στην Τρανσυλβανία το φαγητό. Δόξα τω Μεφίστω και ορειβάτες ξεπέφτουνε στο φιλόξενο Κάστρο μας και Σύροι πρόσφυγες που τους τάζουνε οι επιτήδειοι ότι θα τους περάσουνε με αερόστατο στη Γερμανία και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που έχουνε πάρει όλα τα βουνά του εσωτερικού και του εξωτερικού, οπότε ξεπέφτουνε ενίοτε και στα Καρπάθια…

Εντούτοις, στα μέρη μας, όπως ίσως θα θυμάσαι από τότε που ήσουνα στο τοπικό νηπιαγωγείο, την πεντηκονταετία 1570- 1620 δηλαδή, όλα είναι κρύα κι έρημα. Το αίμα είναι σχεδόν πάντα γρανίτα και τρομάζουμε να το αντλήσουμε μέχρι να πιάσουμε πατούσα. Συνήθως αναγκαζόμαστε και αφήνουμε τις καλύτερες στάλες στις φλέβες των ποδιών, τη «δύναμή» μας, αρούφηχτη… Η προπροπρογιαγιά σου κάνει ακόμα εκείνους τους μακρόσυρτους αγενείς θορύβους κάθε φορά που προσπαθεί επίμονα να τελειώσει το γεύμα της. Τελευταία ακούγεται και η αντίστοιχη ηχώ του κάθε ουρφ… γιατί δε φροντίζει τα πίσω δόντια της και έχει κάνει κουφάλες. Την παροτρύνω να επισκεφτεί τον οδοντίατρο της πλησιέστερης κωμόπολης αλλά δεν το αποφασίζει, με τη δικαιολογία ότι της είναι απαραίτητοι μόνο οι κυνόδοντες. Αραιά και που, όταν έχουμε κανένα κομμάτι μεστωμένο, τύπου Λαγκάρντ, και οι κοπτήρες. Όμως η αλήθεια είναι ότι φοβάται τους οδοντίατρους. Είχε βγει το 1805 μια βρώμα ότι τον εξάδελφό μας τον Βλαντ τον 8ο τον ξέκανε ένας οδοντίατρος ξεριζώνοντας και απονευρώνοντάς του, την κρίσιμη στιγμή, αντί για τον τραπεζίτη, την καρδιά… Το ίδιο κάνουν εκεί κάτω στην Ελλάδα και οι κρατούντες, οι νυν συνεργάτες σου… Δεν ξεριζώνουν τραπεζίτες. Ευκολότερες οι καρδιές.

Τώρα που είπα «τραπεζίτες»… θέλω για μία ακόμα φορά να σου εκφράσω τη χαρά και την υπερηφάνειά μου που κατάφερες να κάνεις καριέρα στον πλέον συγγενικό μας κλάδο, τους Θεσμούς. Μπορεί να άφησες οριστικά πίσω την πατρίδα μας, αλλά διατηρείς στο έπακρο τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις και τις διατροφικές μας συνήθειες, ούσα ταυτόχρονα πλήρως ενσωματωμένη στα εγκόσμια… Εύγε Ντέλια! Φαινόσουνα όμως από μικρή ότι θα εξελισσόσουνα τοιουτοτρόπως. Κάθε φορά που έφερνες κάποια από τις συμμαθήτριές σου για γεύμα, η καλή μας η Μπλάντυ Μαίρη, πάνω στην ευωχία, ξεκοκαλίζοντας τα μεζεδάκια γάλακτος, μου το έλεγε: «Αυτή θα φτάσει ψηλά. Έχει το χαρακτήρα του ετεροθαλούς αδελφού σου του Βόλφκανγκ Σόιμπλε του Α’»

Όπως σου έλεγα λοιπόν παραπάνω, εδώ στην Τρανσυλβανία τα καταφέρνουμε καλά. Η μπουκάλα η επιούσια βγαίνει και πολλές φορές, βάζουμε και κατά μέρος. Το αίμα είναι καλής ποιότητας και οι πάροχοι συνήθως χαίρουν άκρας υγείας καθότι αθλητικοί τύποι ως επί το πλείστον… Εξαιρώ την όψιμη κατηγορία των συριζαίων που είναι γεμάτη τοξίνες και περίεργα οξέα λόγω των αποκορωμένων που έχουν φάει. Όταν ρουφάμε Συριζαίους, κάνουμε μετά δυο μέρες vegan δίαιτα με πορτοκάλια αίματος.

Από την ώρα που άκουσα όμως για Αθήνα και Ελλάδα, δε μ’ αφήνουν καθόλου οι αναμνήσεις να ησυχάσω. Ακόμα στοιχειώνουν τον ουρανίσκο μου εκείνες οι γενναίες δόσεις μπρούσκου αίματος που μας κερνούσε καθημερινά, πλουσιοπάροχα, ο συνάδελφος ο Κώστας Μητσοτάκης, τη μία και μοναδική φορά που το αποφασίσαμε και κατεβήκαμε για διακοπές στα Χανιά αλλά και στην Αθήνα. Τόσο γλυκόπιοτο, τόσο ομοιογενές, τόσο πλούσιο σε καλά λιπαρά… Η θερμοκρασία του φιλική, το άρωμά του θελκτικό, ελληνικό αίμα… Ήτανε, λέει, από έλληνες μισθωτούς και συνταξιούχους. Δεν εκπλήσσομαι που διαβάζω ότι αυτούς θα αφαιμάξετε κι εσείς… Μονάχα, μία έκκληση, μην το παρακάνετε και χαθεί η ποιότητα. Δώστε τους ανθρωπιστική βοήθεια φύραμα για να κατεβάζουν νέκταρ, που θα έλεγε και ο φίλος ο Ζαν Κλωντ… Πού τον θυμήθηκα αυτόν τώρα;;; Τι να κάνει αυτός ο βρι-κόλακας;;;;

Θέλω, παιδί μου Ντέλια, τώρα που ήρθες εν τη σκοτεινή βασιλεία σου, να σου ζητήσω να μη λησμονάς τους προγόνους σου, που σε γαλούχησαν με λαμπράς τροϊκανικάς αρχάς και παραδόσεις… Αν δεν μπορείς να περάσεις τις ξύλινες αιώνιες κατοικίες μας, μαζί με τις αποσκευές σου στο Χίλτον, τουλάχιστον, στέλνε μας με το ταχυδρομικό σου Κοράκι, κανένα ντεπόζιτο με φρέσκο μπρούσκο από το Νέο Μνημόνιο…

Περιμένουμε με ανυπομονησία την απάντησή σου είτε για να ετοιμάσουμε φέρετρα και να ταξιδέψουμε νότια είτε για να παραλάβουμε ενθάδε προμήθειες ….

Οι αγαπημένοι σου Κηδεμόνες…

Κόμης Δράκουλας και Κόμισσα Μπλάντυ Μαίρη…

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr