ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Δεν θα γίνουμε ποτέ Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

0

Της Θέας Μανούρα

Η Σύνοδος Κορυφής, στην οποία συζητήθηκε το ελληνικό ζήτημα κι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έλαβε την απάντηση “the game is over” είχε ένα συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο θεμάτων, τα οποία δεν ακούστηκαν στα ελληνικά ΜΜΕ. Ανάμεσα στα θέματα που συζητήθηκαν ήταν το μεταναστευτικό, η θέση της Βρετανίας στην ΕΕ καθώς είναι γνωστή η επιθυμία του Κάμερον να διενεργήσει δημοψήφισμα – αν και τον έφαγε στην pole position ο Αλέξης- αλλά και το φιλόδοξο σχέδιο για την περαιτέρω εμβάθυνση και ολοκλήρωση της ευρωζώνης στην επόμενη δεκαετία.

Το σχέδιο -«Ολοκληρώνοντας την Ευρωπαϊκή και Νομισματική Ένωση της Ευρώπης» ή «Έκθεση των Πέντε Προέδρων»- εκπόνησαν οι πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Μάριο Ντράγκι), του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Ντόναλντ Τουσκ) και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Μάρτιν Σουλτς).

Την στιγμή που δεν υφίσταται πολιτική ένωση κι όπως όλα δείχνουν δεν επιθυμείται να υπάρξει στο άμεσο μέλλον, παρά μόνο οικονομική ολοκλήρωση, δίνεται απάντηση στο ελληνικό δράμα το οποίο μονοπωλεί το ενδιαφέρον  του ευρωπαϊκού και διεθνούς τύπου γενικότερα. Το οικοδόμημα της Ευρωζώνης στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια τα οποία δεν είναι ικανά να διαχειριστούν ευρωπαϊκές κρίσεις. Όπως τονίζεται στο σχέδιο «Για να εξελιχθεί σταδιακά η ευρωζώνη σε μια γνήσια Οικονομική και Νομισματική Ένωση θα απαιτηθεί η αλλαγή από ένα σύστημα κανόνων και κατευθύνσεων για τη διαμόρφωση της εθνικής οικονομικής πολιτικής προς ένα σύστημα μεγαλύτερου μοιράσματος της εθνικής κυριαρχίας εντός των κοινών θεσμών».

 Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Ένα κράτος, ασκεί οικονομική πολιτική με δύο τρόπους. Με την νομισματική και τη δημοσιονομική. Όπου νομισματική, η κυκλοφορία του νομίσματος που ελέγχεται από την κεντρική τράπεζα. Δημοσιονομική πολιτική  είναι όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή δαπάνες, κατανάλωση, επενδύσεις. Μάθημα πρωτοετούς σε οικονομική σχολή. Στα πλαίσια του ενιαίου νομίσματος, η νομισματική πολιτική δεν ασκείται από την κεντρική τράπεζα της κάθε χώρας αλλά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ύστερα από την κρίση του 2008, χώρες οι οποίες βρίσκονται σε «πρόγραμμα» στην ουσία δεν ασκούν ούτε τη δημοσιονομική τους πολιτική, λόγω της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» που τους έχει επιβληθεί.

 Το σχέδιο που απεργάζονται οι «σοφοί» της Ευρωζώνης δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από την υπαγωγή όλων των κρατών μελών σε δημοσιονομική πειθαρχία ανεξαρτήτως προγράμματος και πιο φιλόδοξα, στη δημιουργία ενός Υπουργείου Οικονομικών της ευρωζώνης. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει αυξανόμενα να προσφέρουν εθνική κυριαρχία, να αποδεχθούν κοινές μεθόδους λήψης αποφάσεων για θέματα προϋπολογισμών και οικονομικών πολιτικών τα οποία ενδεχομένως να ανοίξουν εν μέρει τον δρόμο για κοινή ανάληψη των ρίσκων . Το μόνο θετικό σε αυτό, εικάζουμε ότι θα είναι η δημιουργία και χρήση ευρωομολόγων κάποια στιγμή στο μέλλον.

 Η υλοποίηση του σχεδίου προβλέπεται να γίνει σε τρία στάδια:

  1. Το πρώτο-της «εμβάθυνσης» (1 Ιουλίου 2015-30 Ιουνίου 2017) θα περιλαμβάνει μικρά βήματα προς τη δημοσιονομική σύγκλιση με τη χρήση των υπαρχόντων εργαλείων και συμφωνιών.
  1. Το δεύτερο-της «ολοκλήρωσης» (30 Ιουνίου 2017-2025) όπου θα υιοθετηθούν νέες δράσεις που θα καταστήσουν τη διαδικασία της σύγκλισης πιο δεσμευτική. Σε αυτή τη διαδικασία προβλέπονται νέοι θεσμοί, όπως το υπουργείο Οικονομικών της ευρωζώνης.
  1. Το τελευταίο (το αργότερο ως το 2025) όταν το σχέδιο θα έχει ολοκληρωθεί.

Οι παλινωδίες στην Ευρωζώνη φαίνεται πως έχουν ανησυχήσει τα κράτη μέλη και γι’αυτό γίνεται προσπάθεια – και μέσω του ελληνικού ζητήματος θα τολμούσαμε να πούμε – εύρεσης τρόπου οχύρωσης της σαθρά οικοδομημένης ευρωζώνης. Στην έκθεση προτείνεται μεταξύ άλλων και ευρωπαϊκή αρχή διασφάλισης των καταθέσεων που θα εγγυάται τις καταθέσεις έναντι μιας τραπεζικής κατάρρευσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Ο σημερινός Διοικητής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, διατύπωσε σε δημόσια δήλωσή  του τον Νοέμβριο του 2014: “….Γι αυτό  πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως η επιτυχία της Οικονομικής ´Ένωσης σε ένα συγκεκριμένο χώρο εξαρτάται από την επιτυχία της παντού (μέσα στην ευρωζώνη). Το Ευρώ είναι- και πρέπει να είναι- μη αναστρέψιμο (irrevocable) σε όλα τα μέρη της ΕΕ, όχι επειδή το λένε οι Συνθήκες (Treaties), αλλά διότι χωρίς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικό ενιαίο νόμισμα”.

Γίνεται πλέον ξεκάθαρο πως η χώρα μας είναι θύμα, εκτός όλων των υπολοίπων συνθηκών κακοδιαχείρισης όλα αυτά τα χρόνια, της λανθασμένης δημιουργίας της Ευρωζώνης την οποία θα προσπαθήσουν να βελτιώσουν με την περαιτέρω οικονομική ολοκλήρωση. Μια ολοκλήρωση όμως που γι’ακόμη μία φορά δεν θα στηρίζεται στην αλληλεγγύη των λαών, όπως ήταν το όραμα των Ευρωπαίων ηγετών της δεκαετίας του ’70 και ’80 αλλά ούτε στο μέλλον να διαφαίνεται αυτή η πολυπόθητη πολιτική ολοκλήρωση για να φτάσουμε να αποκαλούμαστε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης (κατ’ευφημισμόν ο όρος).

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr