ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Κόκκινα φανάρια… ή Το ημερολόγιο μιας Γκ(ρ)έ(ξ)ι(τ)σας…

0

Της Τζένης Κωστοπούλου

Μου τα ’λεγε ο Profitης Άδωνις κι εγώ δεν τον άκουγα η βαρουφόμυαλη, η δραχμολάγνα, η ξετσίπρωτη, η αριστεροχτυπημένη…. ! Μ’ είχε πλανέψει η κυρίαρχη συριζαίικη προπαγάνδα κι ήθελα να σκίσω τα Μνημόνια… Που κάλλιο να μ’ είχανε σκίσει εγκαίρως εκείνα, Παναγία μου, και να μην είχα καταντήσει όπως κατάντησα, φτηνή δουλάρα εκδιδόμενη και –φευ!-ουχί από τις Εκδόσεις Γεωργιάδη… Γιατί εγώ πέτυχα φουλ του Κόκκινου Grexit. Δεν έγινα… ή παραδουλεύτρα ή… εκδιδόμενη, όπως είχε προβλέψει ο Profitης. Έγινα και τα δύο, part time.

Φταίει που οι κυρίες στη Χώρα είναι τώρα λιγοστές και δε φτουράνε οι σκάλες και οι σάλες τους, για να παραδουλέψουμε όλες εμείς οι αντιμνημονιακές που είχαμε καλομάθει στην αναδουλειά της αναπτυξιακής πορείας. Οι περισσότερες ιδανικές κι ανάξιες δεσποτικές αφέντρες, όταν βγήκε η Ελλάδα από το ευρώ, πήρανε στο κατόπι τις καταθέσεις τους κι άλλαξαν χώρα. Μείνανε μόνο οι πολύ σαδίστριες, όπως η συνονόματή μου, η κυρία Ευγενία, που προτιμάει, να κάνει παραγγελία, χονδρική, το κωλόχαρτο από τη Γαλλία και να χρεώνεται και τα έξοδα αποστολής (ρισκάροντας να γίνει ρεσάλτο από σύσκατους αριστερούς στο φορτηγάκι της πολυεθνικής κούριερ), παρά να μετοικίσει στην πηγή του κωλόχαρτου, στη Βορειοδυτική Ευρώπη. Θέλει να είναι εδώ κι αυτή και η μαντάμ Ασημακοπούλου και οι αποδέλοιπες σκληροπυρηνικές (μετρήστε κεφάλια στα παλιά βίντεο από τις συγκεντρώσεις «Μένουμε Ευρώπη»), για να μας βλέπουνε με το λακόστ σφουγγαρόπανο από τα πολυφορεμένα του συζύγου, πεσμένες στα τέσσερα σαν αποκυήματα φαντασίωσης του Πάνου Καμένου, μαστουρωμένες από τη νοθευμένη χλωρίνη που πουλάνε στη μαύρη αγορά, να γυαλίζουμε πόντο-πόντο τα πεπατημένα τετραγωνικά τους και να ξεκολλάμε με το νύχι τις τσίχλες που φτύνουν τα αρχαιογερμανομαθή σκασμένα τους στα κάγκελα και στα σοβατεπιά. Έτσι τους ανεβαίνει η κουνταλίνη και γίνεται η γιόγκα τους πιο hot…Στο μεταξύ εμάς μας πέφτει η κουταλίνη και πίνει και ο γιόκας μας πιο πολύ pot…

Και καλά εμείς που έχουμε δουλίτσα και τσιμπάμε και κανένα νανοκαλσόν μπόνους στις Εθνικές Επετείους. Υπάρχουν άλλες που, επειδή δεν υπάρχουν πλούσιοι εργοδότες, πάνε από νοσταλγία και καθαρίζουνε ορφανά σκαλιά… Stairways to heaven…Κομουνιστική ουτοπία…

Έγινα όμως, Sephora μου… και part time εκδιδόμενη . Ούτε λόγος για πλήρη απασχόληση. Πρώτα-πρώτα, έχει αυξηθεί η προσφορά, γιατί το Grexit χαλαρώνει μεν το ήθος, όπως λέει ο σχετικός μύθος, αλλά έχει πέσει και η ζήτηση. Δεν έπιασαν οι προ-Grexit ολονυχτίες του Άνθιμου. (Λένε ότι κατάλαβε όψιμα και ο ίδιος το λάθος του κι έγινε ανοιχτόμυαλος προχώ και ολίγον Λάνθιμος) Έχουμε γίνει ένα ατελείωτο Γκέι και γκέισα παρέιντ. Τουλάχιστον εργάζονται και οι άντρες μας. Είμαστε δύο ημιεκδιδόμενοι ανά οικογένεια. Δηλαδή ένας κανονικός, αειφόρος εργαζόμενος με τη φλεξικιούριτι στα σκέλια. Όπως το είχε ονειρευτεί ο Γιώργος Παπανδρέου. Μ’ αυτά και μ’ αυτά τις τρώει κάθε τόσο και επικαιροποιείται. Στις άλλες εκλογές, μόλις κλείσει η καταραμένη αριστερή παρένθεση, θα ξανακατέβει.

Ο άλλος λόγος για τον οποίο δεν ανοίγουν οι δουλειές είναι γιατί, μετά το Grexit, χάσαμε το απόλυτο target group, τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες… Ένα όργιο με Στρος Καν το μήνα και θα είχαμε ξυραφάκια κι αποσμητικό για τους επόμενους έξι… Αλλά πάνε αυτά. Κι η σκορδόπιστη η Κυβέρνηση δεν αξιώθηκε να έχει μια Όλγα Κεφαλογιάννη να φέρει πενήντα καραβιές σεξοτουρίστες, μέχρι να πεις «Μιχελογιαννάκης»… Τι αγοραστικά κενά να πρωτοκαλύψουν και οι πρόσφυγες…; Ό,τι ρευστό είχανε το δώκανε στο Χάροντα που κυβερνάει το καΐκι…

Όσο για τα Brics, άδικος κόπος. Μάταιο να απευθυνθούμε. Οι Βραζιλιάνοι έχουν τις Βραζιλιάνες, οι Ρώσοι τις Ρωσίδες, οι Ινδοί τις Ινδές, οι Κινέζοι δεν προλαβαίνουνε κι όταν προλαβαίνουνε, είναι μόνο για να τεκνοποιήσουνε μέλλοντες εργάτες και οι νοτιοαφρικανοί έχουν AIDS… Μηδέν εις το πηλίκον των Οίκων…

Είχαμε βέβαια και κάποιους εγχώριους επαναπατρισμούς ανδρών, γιατί η φτώχια και η καταφρόνια σφίγγει τους κ…. με το συμπάθιο, αλλά όσοι ξαναέγιναν αρσενικοί λόγω των τραχειών κοινωνικών συνθηκών, επέλεξαν το ρόλο του νταβατζή και δε συγκαταλέγονται στην πελατεία. Όποτε χρειάζεται απλά δοκιμάζουν το προϊόν. Τι να το κάνεις..;;; Νταβατζήδες είχαμε. Απλώς τώρα τους ξέρουμε προσωπικά.

Οπότε… ενδοοικογενειακές αλλαξοπελατειές κάνουμε… που μαύρη να ’ταν η ώρα που αψηφήσαμε τον καλόψυχο τον άνθρωπο, το μετριοπαθή, τον πατριώτη, τον αντικειμενικό Αντώνη Σαμαρά και χάσαμε την ευκαιρία, όλα τα παραπάνω, όλα τα συμπαρομαρτούντα της Profitείας του Αδώνιδος, να είχανε ένα άλλο, πιο Grentrance όνομα….

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr