ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Σλουρπ, μιαμ και γιάμι… με το Γιάνη…

0

Της Τζένης Κωστοπούλου

Ανάμεσα στα υπόλοιπα μεταρρυθμιστικά μέτρα που ευπειθώς υποβλήθηκαν στους Θεσμούς και συζητιούνται από την Κυβέρνηση, ξεχωρίζει (θεωρητικά μιλώντας) για την εισπρακτική αλλά και την παιδαγωγική νοστιμάδα του, εκείνο που αφορά στην επιβολή «fat tax»… Τα τρόφιμα που περιέχουν τρανς λιπαρά, αλάτι και ζάχαρη θα επιβαρυνθούν πιθανότατα με φόρο ανθυγιεινότητας. Το οικονομικό επιτελείο φιλοδοξεί κατ’ αυτόν τον τρόπο να συνδυάσει το τερπνό (αλλά βλαβερό) για μας , μετά του ωφελίμου για τον προϋπολογισμό… Και τανάπαλιν.

Μ’ ένα σμπάρο, επιδιώκει να επιτύχει ταυτόχρονα fitness και cash…

Ή μήπως δεν πρόκειται για σύζευξη αλλά για διάζευξη;;

Όποιος καταναλώνει τζανκ μπινελίκια σε βάρος της υγείας του, θα τα πληρώνει πιο ακριβά υπέρ των ταμείων.

Όποιος αντιστέκεται στον πειρασμό υπέρ της υγείας του, θα επιτρέπει να φυραίνουν, μαζί με τις πατσές του και τα ταμεία.

Είναι φανερό ότι υπάρχει ασυμβίβαστο. Αυτός που κάνει υγιεινές διατροφικές επιλογές συντελεί στα οικονομικά καραβοτσακίσματα. Αυτός που κάνει σκάρτες επιλογές συμμετέχει εμπράκτως στην άρση του οικονομικού αδιεξόδου.

Την Κική ή το κοκό; Τον Ιησούν ή τη Βαλαβάν… ;;

Το κοκό εννοείται! Τη Βαλαβάν χωρίς δεύτερη σκέψη!

Η παλάντζα γέρνει εύλογα προς τη πλευρά του σαβουροφάγου.

Μπορεί το μέτρο να έχει εφαρμοστεί σε πολλές φιτ χώρες με θετικό διαιτητικό πρόσημο, όμως στην περίπτωσή μας, έρχεται να απενοχοποιήσει την απολαυστική σκουπιδοφαγία με πατριωτικό πρόσημο. Κι αν τέλος πάντων η Κυβέρνησή μας είχε σκεφτεί στυγνά, εισπρακτικά, θα είχε φορολογήσει κατευθείαν το λίπος, την τετελειωμένη, μεταβολισμένη και επικαθισμένη εκδοχή της τροφής. Κατόπιν μιας πανεύκολης κι ανέξοδης λιπομέτρησης, οι κατά τόπους ΔΟΥ θα εξέδιδαν τη λυπητερή και θα επαλήθευαν τον Πάγκαλο, τον Πάγκαλο, αυτόν το σαρδανάπαλο που εξ αρχής ισχυριζόταν, κρίνοντας εξ ιδίων, ότι στη χώρα υπάρχει ακόμα πολύ λίπος…

Εδώ όμως η έμφαση είναι στη διαδικασία. Να δικαιούται ο φορολογούμενος να «γουστάρει». Να ανοίγει το χαρατσωμένο γεμιστό μπισκότο, να περνά τη γλώσσα από την παχιά κρεμούλα αριστερόστροφα και η κίνησή του αυτή να ισοδυναμεί με δωρεά, με ευεργεσία, με κατάθεση στεφάνου, με γυροβολιά τσάμικου.

Κάθε βύθισμα σάπιας οδοντοστοιχίας στο μαλακό υπογάστριο ενός μπέργκερ θα αποτελεί δήλωση υποστήριξης στον Γιάνη ανεξαρτήτως ρ-ήξεις κι αφήξεις… Ο καλύτερος φίλος του Γιάνη θα είναι το διατροφικό σαπάκι, ο τζάνκυ της σοκολάτας, της σως, του μπέικον. Αυτός που τρώει βρόμικα και τρώει και την τρόικα… Την πρώην τρόικα. Τη φαγωμένη. Ήτοι τους θεσμούς.

(Και δεν έχουμε ακόμα πιστώσει καν… το αντιρατσιστικό, αντιμοντελικό, αντιανορεξικό μήνυμα του όλου εγχειρήματος…)

Αυτός που αδυνατίζει, δεν αδυνατίζει μόνο το κουφάρι του αλλά και τη διαπραγματευτική δεινότητα της χώρας. Αρνούμενος τα πατατάκια και τα πιτσίνια, αρνείται στο συνταξιούχο την ασφάλεια. Παύοντας την κατανάλωση γκοφρέτας, παγώνει τις πληρωμές. Κι ύστερα θα λέμε ότι φταίει ο οικονομικός φονιάς…

Ο μόνος τρόπος να κερδηθεί ο χαμένος χρόνος, φέρεται να σημειώνει στην ούγια της λίστας των Μεταρρυθμίσεων ο έλληνας Υπουργός Οικονομικών είναι ο Προύστειος*… Να προωθήσουμε τη τζανκ φουντ, ως εθνικό ντελικατέσσεν…

Ένα μικρό κέικ σε σχήμα αχιβάδας «στρουμπουλά αισθησιακό κάτω απ’ τις αυστηρές και ευλαβικές πτυχές του» ή ένα βάζο πραλίνα φουντουκιού, πουράκια σοκολάτας ή ένας σκασμός νάτσος με τυρί… μπορεί να γίνουν τα εργαλεία της επανεκκίνησης της Οικονομίας…

Όρεξη να’ χουμε….

*Απόσπασμα από τον πρώτο τόμο του – κολοσσιαίου – «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ :

«…..μια χειμωνιάτικη μέρα, μόλις γύρισα στο σπίτι, η μητέρα μου, βλέποντας πως κρύωνα, πρότεινε να μου δώσει, μ’ όλο που δεν το συνήθιζε, λίγο τσάι. Στην αρχή αρνήθηκα κι ύστερα, δεν ξέρω γιατί, άλλαξα γνώμη. Έστειλε να φέρουν ένα απ’ αυτά τα κοντόχοντρα γλυκά που ονομάζονται μικρές μαντλέν και φαίνονται σαν να ’χουν χυθεί στην αυλακωτή φόρμα μιας αχιβάδας. Και σε λίγο, μηχανικά, εξουθενωμένος από την πληχτική μέρα και την προοπτική ενός θλιβερού αύριο, έφερνα στα χείλη μου μια κουταλιά τσάι όπου είχα αφήσει να μουλιάσει ένα κομμάτι μαντλέν. Από τη στιγμή που η γουλιά, ανακατεμένη με τα ψίχουλα του γλυκού, άγγιξε τον ουρανίσκο μου, σκίρτησα, προσέχοντας κάτι καταπληκτικό που συνέβαινε μέσα μου».

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr