ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Λίβερπουλ – Μάντσεστερ Γ.: Το μίσος!

0

Οι «δηλητηριώδεις» ατάκες και η βιομηχανική επανάσταση που συνθέτουν το σκηνικό της κόντρας μεταξύ Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ!

«Μία γλώσσα τεσσάρων πόντων μπορεί να σκοτώσει έναν άνδρα δύο μέτρων», λέει μια ιαπωνική παροιμία. Στην Ελλάδα, είμαστε περισσότερο εξοικειωμένοι με αυτή που λέει ότι: «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει». Όποια από τις δύο και αν αποφασίσει να χρησιμοποιήσει κάποιος, θα έχει βρει τον τρόπο, να περιγράψει με λίγες λέξεις τα συναισθήματα των ανθρώπων της Λίβερπουλ για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και το αντίστροφο.

Το μίσος μεταξύ των δύο ομάδων, ξεπερνάει τα ποδοσφαιρικά όρια και φτάνει σε αυτά των δύο πόλεων. Αυτό είναι κάτι που έχουν αντιληφθεί και όσοι υπηρετούν την καθεμιά από τις… αντιμαχόμενες παρατάξεις. Για το λόγο αυτό, σε κάθε ευκαιρία οι μεν προσπαθούν με τις δηλώσεις τους να «πικάρουν» και να μειώσουν τους δε.

Η μεγαλύτερη πρόκληση του σερ Άλεξ

Ο άνθρωπος που έπαιξε με τη μεγαλύτερη ίσως προθυμία, τα παιχνίδια μυαλού με την… απέναντι πλευρά, είναι ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Χαρακτηριστικότερες όλων, είναι οι δηλώσεις που είχε κάνει το Σεπτέμβριο του 2002. Έχοντας χάσει τον τίτλο της προηγούμενης σεζόν με διαφορά 10 βαθμών από την Άρσεναλ και βρισκόμενος 6 βαθμούς πίσω σχεδόν ένα μήνα μετά την έναρξη της περιόδου 2002-2003, πολλοί θεώρησαν την κατάκτηση εκείνου του τίτλου ως τη μεγαλύτερη πρόκληση στην καριέρα του Σκωτσέζου-πρώην πλέον-τεχνικού. Ο ίδιος όμως, είχε διαφορετική άποψη και η αφοπλιστική του απάντηση ήταν: «Δεν είναι αυτή η μεγαλύτερη πρόκληση μου, αλλά το να ρίξω τη Λίβερπουλ από το θρόνο της». Ο λόγος δεν ήταν άλλος από το γεγονός ότι οι «κόκκινοι» του Μέρσεϊσαϊντ μετρούσαν τότε 18 Πρωταθλήματα, ενώ οι «κόκκινοι διάβολοι» 14.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο σερ «Άλεξ» πέτυχε το στόχο του (έφτασε τα 20 Πρωταθλήματα), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι άλλαξε συμπεριφορά σε ό,τι είχε να κάνει με τη Λίβερπουλ. Στην αυτοβιογραφία του, αναφέρει: «Είμαι από τους λίγους που πιστεύουν ότι ο Στίβεν Τζέραρντ, δεν ήταν ποτέ ένας παίκτης πολύ υψηλής κλάσης». Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2013, παραδέχτηκε ότι θα ήταν μεγάλη επιτυχία, να πάρει τον Τζέραρντ από τη μισητή αντίπαλο.

Ούτε για αστείο!

Από την πλευρά του ο αρχηγός των «κόκκινων», είχε αποκαλύψει μια αστεία παιδική ιστορία σχετική και με το φανατισμό του πατέρα του: «Ένας φίλος είχε μια φανέλα του Μπράιαν Ρόμπσον και τον ρώτησα αν μπορούσα να τη φορέσω. Ο πατέρας μου με κοίταξε και έγινε έξω φρενών. Δε θα άφηνε το παιδί του να διασύρει το όνομα της οικογένειας».

Από τον αέναο κύκλο αυτής της κόντρας, δεν θα μπορούσε να λείπει το όνομα του Κένι Νταλγκλίς. Μετά από ένα συναρπαστικό παιχνίδι στο «Άνφιλντ» το 1988, το οποίο είχε λήξει 3-3, ο «Φέργκι» εξοργισμένος για την κόκκινη κάρτα που είχε δεχτεί ο Κόλιν Γκίμπσον, είπε: «Οι ομάδες που έρχονται στο ‘Άνφιλντ’ δαγκώνουν τη γλώσσα τους, γνωρίζοντας ότι έχουν νικηθεί από τον διαιτητή». Η απάντηση του Νταλγκλίς, ήρθε όταν αποχωρούσε έχοντας την κόρη του στην αγκαλιά του: «Αυτά που λέει η κόρη μου, βγάζουν περισσότερο νόημα».

dalglish-fergi

Σε πιο πολιτισμένο πλαίσιο, ήταν τα λόγια του Ράιαν Γκιγκς: «Πιστεύω ότι πάντα έδειχνα τον απαιτούμενο σεβασμό για τη Λίβερπουλ, την ιστορία της και το πόσο σπουδαία ομάδα είναι. Επίσης όμως ξέρω, ότι είναι η ομάδα που απολαμβάνω περισσότερο να κερδίζω».

Αντίθετα, με τρόπο αρκετά εριστικό, ο Γκάρι Νέβιλ, έχει παραδεχτεί ότι: «Δεν αντέχω τη Λίβερπουλ, δεν αντέχω τον κόσμο της, δεν αντέχω οτιδήποτε έχει σχέση με αυτούς».

Στο κλίμα της κόντρας, δεν άργησε να μπει και ο Μάριο Μπαλοτέλι, ο οποίος μετά την ήττα της Γιουνάιτεντ τον περασμένο Σεπτέμβριο από τη Λέστερ με 5-3 έγραψε στο twitter: «Man UtdLOL».

pano liverpool

Πικαρίσματα, υπάρχουν φυσικά και μεταξύ των οπαδών. Το 1994, οι οπαδοί της Λίβερπουλ, μέσω του πανό που ανήρτησαν έστελναν το δικό τους μήνυμα: «Αντίο Καντονά και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ελάτε ξανά όταν θα έχετε 18». Η απάντηση των οπαδών των «μπέμπηδων» ήρθε το 2009, με την κατάκτηση του 18ου τίτλου. «Μας είπατε να έρθουμε όταν κερδίσουμε 18. Επιστρέψαμε».

pano united

Δε σταμάτησαν όμως εκεί, αφού μετά την περσινή απώλεια του τίτλου και το περίφημο γλίστρημα του Τζέραρντ, στον αγώνα με την Τσέλσι, σχεδίασαν ένα καινούργιο πανό στο οποίο αναγράφουν: «Αντίο Τζέραντ, έλα ξανά όταν θα έχεις κερδίσει ένα». Από κάτω υπάρχει η φιγούρα μια φιγούρα ανθρώπου που γλιστράει, με την μπάλα να βρίσκεται λίγο πιο μακριά από αυτόν. Σαρκασμός φυσικά, για το γεγονός ότι ο αρχηγός των «reds», δεν έχει στεφθεί ποτέ πρωταθλητής.

Το κανάλι που έφερε αντιμέτωπες δυο πόλεις

Ανέκαθεν πίσω από ένα ποδοσφαιρικό μίσος κρύβονταν ή υπήρχαν και ήταν εμφανείς, πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι που συντέλεσαν σε μικρό ή μεγάλο ποσοστό στην καλλιέργεια και μεταφορά της οιασδήποτε κόντρας, στα γήπεδα (βλ. Ρεάλ Μαδρίτης-Μπαρτσελόνα, Σέλτικ-Ρέιντζερς κ.α.). Στην περίπτωση των Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η απαρχή της διαμάχης των δύο πόλεων, οι οποίες έχουν πολλά κοινά στοιχεία, εντοπίζεται στη βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα. Η οικονομία του Λίβερπουλ στηριζόταν στο λιμάνι της, όπου άρχιζαν και τελείωναν πολλές εμπορικές συναλλαγές, παρέχοντας αγαθά και θέσεις εργασίας στην εργατική τάξη, η οποία αποτελούσε και τον πυρήνα της πόλης. Θεωρούνταν το πιο προηγμένο λιμάνι του κόσμου και επέτρεπε στα πλοία να πραγματοποιούν δρομολόγια καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Από την άλλη μεριά, το Μάντσεστερ, ή αλλιώς «Cottonopolis» (Πόλη του βαμβακιού), ήταν γνωστό για την παραγωγή του και για τα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, διανέμοντας τα προϊόντα του μέσω του λιμανιού του Λίβερπουλ. Οι συναλλαγές αυτές απέφεραν μεγάλα έσοδα και στις δύο περιοχές, συνεισφέροντας τα μέγιστα στην οικονομική τους ανάπτυξη.

Η αγαστή συνεργασία των δύο πόλεων, έμελλε να διακοπεί το 1894 και τη θέση της πήρε το μίσος που πυροδοτήθηκε απ’ αφορμή αυτής. Είναι η χρονιά που στο Μάντσεστερ, ολοκληρώνεται ένα μεγάλο έργο, παρά τις προσπάθειες των κατοίκων του Λίβερπουλ να το σταματήσουν. Ο λόγος για το κανάλι της πόλης, που της επέτρεπε να διακόψει τη συνεργασία της με το Μέρσεϊσαϊντ, γλιτώνοντας τους υψηλούς φόρους που έπρεπε να πληρώνει για τη μεταφορά των αγαθών της.

Πλέον, η κίνηση στο λιμάνι του Λίβερπουλ, άρχισε να πέφτει, αφού πολλά πλοία το παρέκαμπταν για να μεταβούν στο Μάντσεστερ. Οι συνέπειες έγινα σύντομα εμφανείς στην οικονομία της πόλης, ενώ χαμένη βγήκε για ακόμη μια φορά και η εργατική τάξη, η οποία είδε τις θέσεις εργασίας να μειώνονται κατακόρυφα.

Μίσος μετά από έναν αιώνα

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο πλευρών, μέσα στο γήπεδο, άρχισε να ακμάζει σχεδόν έναν αιώνα αργότερα. Συγκεκριμένα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας των «κόκκινων διαβόλων» από τον Ρον Άτκινσον , ο οποίος ήταν γεννημένος στο Λίβερπουλ. Πάντα έτοιμος για μια ατάκα, ο τότε προπονητής της Μάντσεστερ, αποτέλεσε τον άνθρωπο που αναζωπύρωσε τη σπίθα του μίσους, που έφτασε στο ζενίθ την εποχή του σερ Άλεξ Φέργκιουσον.

Για πολλές δεκαετίες, δεν υπήρχε ποδοσφαιρική κόντρα, καθώς τα χρόνια που μεσουρανούσε η Λίβερπουλ (δεκαετίες 1970 και 1980), η Γιουνάιτεντ δεν είχε ανάλογες επιτυχίες και δε λογιζόταν ως μισητός αντίπαλος. Ως τέτοιος άλλωστε, λογίζεται μόνο όποιος μας απειλεί, αφού πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αυτό που δε μας αρέσει σε κάποιον είναι αυτό που βλέπουμε ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε μέσα μας. Και οι Λίβερπουλ και Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ, αμφότερες με τεράστιες επιτυχίες, έχουν τόσα κοινά, που η αρμονική τους συνύπαρξη, δε θα μπορούσε ποτέ να είναι δυνατή.

Στάθης Μασκαλίδης

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr