ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Quantum politics 2-  Κάντε Focus Pocus! της Τζένης Κωστοπούλου

0

 

«…Δεν είμαστε κουρδισμένα αντικείμενα, ούτε μπορούν να μας προγραμματίζουν να κάνουμε πράγματα χωρίς να τα κατανοούμε ή να τα ελέγχουμε. Άρα, η έννοια της τυχαιότητας συνδέεται πάρα πολύ στενά με την έννοια της ελεύθερης βούλησης. Έχουμε τις καταστάσεις στα χέρια μας. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την εξέλιξη του μέλλοντος σε προσωπικό, σε κοινωνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Έχουμε την τύχη μας στα χέρια μας, έστω σε ό,τι αφορά στην τοπική εξέλιξη του σύμπαντος.»

                                  Δ. Νανόπουλος, Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, Καθ. Φυσικής.

 

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια καρέκλα. Μια υλικότατη, χειροπιαστή, καρέκλα.

Δεν πρόκειται παρά για μια συστάδα  υποατομικών σωματιδίων, τα οποία είναι με τέτοιο τρόπο δομημένα, ώστε να συνθέτουν το συγκεκριμένο έπιπλο. Όταν εμείς είμαστε κάπου αλλού, σε κάποιο άλλο δωμάτιο ή έξω από το σπίτι και δεν παρατηρούμε το εν λόγω άψυχο αντικείμενο ή δεν περιμένουμε να το δούμε σε κάποια από τις συνήθεις ή ασυνήθιστες θέσεις του, τα κβάντα που το αποτελούν, μετατρέπονται ξανά σε κύματα, σε πιθανότητες …, έτοιμες να εκδηλωθούν σε οποιοδήποτε τοπικό και χρονικό σημείο του Σύμπαντος. Όταν όμως αναζητήσουμε την καρέκλα με την πρόθεση να τη δούμε εκεί που την αφήσαμε ή να τη χρησιμοποιήσουμε, επανεμφανίζεται μαγικά. Δύσκολο να το πιστέψει κανείς, γιατί η καρέκλα μοιάζει τόόόσο αληθινή. Και είναι αληθινή, όσο υπάρχει κάποιος που την ψάχνει, τη χρειάζεται,  τη θεωρεί δεδομένη ή την παρατηρεί.

Έτσι λειτουργεί το Σύμπαν. Το έχει αποδείξει η Κβαντική  Φυσική κατόπιν αμέτρητων πειραμάτων. Και εννοείται ότι …,όπου «καρέκλα», μπορούμε να τοποθετήσουμε οποιοδήποτε πρόσωπο, ζώο, μέλος Eurogroup, πράγμα ή κατάσταση εμφανίζεται ως υλικό στον κόσμο αυτό. Όλα όσα βλέπουμε γύρω μας, είναι απλώς… εκδρομικές ομάδες, υποατομικών σωματιδίων που ανεβοκατεβαίνουν, βάσει της δικής μας πρόθεσης, στο τρένο της πραγματικότητας. Και το ότι βρίσκονται στη θέση τους κάθε φορά είναι αποτέλεσμα της απόφασης κάποιου/κάποιων, ότι υπάρχουν εκεί. Κανένα συμπαγές σώμα δεν υλοποιείται και δεν παραμένει υλοποιημένο… ανεξαρτήτως των παρατηρητών του. Η επικέντρωση, το …Focus σε ένα αντικείμενο είναι που μεθοδεύει την κρυστάλλωσή του, την «κατάρρευσή» του στο υλικό πεδίο. Στη συνέχεια, η συνειδητή προσοχή,  η επιστροφή μας σε αυτό, διαιωνίζει την αυταπάτη της υλικότητάς του…

Έχει ακόμα διαπιστωθεί, και αυτό είναι επίσης πιπεράτο, ότι τα κβάντα, τα απειροελάχιστα πακετάκια ενέργειας που συνθέτουν όλα όσα βλέπουμε γύρω μας και εμάς τους ίδιους, … παίρνουν αποφάσεις. Υπάρχει κάποιου είδους Νοημοσύνη που τα ωθεί σε δράση. Καθοριστική συνιστώσα αυτής της Νοημοσύνης, είναι η Νοημοσύνη του καθενός μας. Το Σύμπαν δηλαδή είναι ενέργεια και Ιδέες… Και τα δομικά υλικά του σύμπαντος, τα μικροσκοπικά ενεργειακά τουβλάκια που χτίζουν την ύλη τελούν υπό τις διαταγές μας. Καίρια επιστημονικά δεδομένα τεκμηριώνουν το γεγονός ότι είμαστε δημιουργοί (ή συνδημιουργοί) της πραγματικότητάς μας. Η συνειδητότητά μας οικοδομεί τον κόσμο μας.

Μπακαλίστικα λοιπόν και θέλοντας να γίνουμε χρηστικοί,  μπορούμε να πούμε, ότι το μόνο που χρειάζεται κατά περίπτωση, είναι να καταλήξουμε σε αυτό που επιθυμούμε και εν συνεχεία, να επικεντρώσουμε πάνω του θετικά, συγκροτημένα και επίμονα. Ακόμα και σε επίπεδο φαντασίας, η επικέντρωση είναι αποτελεσματική. Και τα οφέλη μεγιστοποιούνται, όταν η κβαντική δύναμη ασκείται συλλογικά… Όλα όσα υπάρχουν γύρω μας άλλωστε, προϋπήρξαν στη φαντασία κάποιου.

Και εφόσον αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπουμε, θα αλλάξουν.

Δυστυχώς όχι μόνο προς το καλύτερο… Επικέντρωση στις αρνητικές διαστάσεις μιας κατάστασης, σε δυσοίωνους ανθρώπους, τυράννους και φόβητρα, έχει ως αποτέλεσμα την υλοποίησή τους…

 

Κλειστή κβαντική επιστολή στην Κυβέρνηση ή αλλιώς…. «Θέλω να είσαστε αυτοί που έρχονται γκαγκάν-γκαγκάν ….»

 

                                                                        Ηλιακό σύστημα, Γη, Ελλάς

                                                                                   15/2/2015

 

Έχω λοιπόν αυτό το κβαντικό δικαίωμα. Όπως το έχει ο καθένας. Να ασκήσω τη δύναμη του Παρατηρητή. Να κάνω shut down στις πέντε πλάνες μου αισθήσεις, να εισβάλω σε ένα διευρυμένο διαστασιακά πεδίο κι εκεί να ζητήσω οραματική προεπισκόπηση, να ονειρευτώ ξύπνια, τη νοητή μου Κυβέρνηση … και τελικά να «εκτυπώσω» σε υλική  πραγματικότητα, το σενάριο που κάνει την πολιτική καρδιά μου να τραγουδάει. Η Σύγχρονη Επιστήμη είναι συνήγορός μου. Υλοποιώ αυτό στο οποίο επικεντρώνω. Υλοποιώ αυτό που φορτίζω με τη σκέψη και το συναίσθημά μου. Υλοποιώ αυτό που περιμένω ψυχή τε και σώματι να συμβεί. Γι’ αυτό και κάποιοι, δεκαετίες τώρα, ή με έστελναν να τυρβάζω περί τελείως άλλα … ή μου υπαγόρευαν τι να περιμένω. Και με τρόμαζαν ώστε να μην ξεμυτίζω από το προβλέψιμο. To DNA μου είναι όμως που διαμορφώνει τον κόσμο γύρω, όχι το ΔΝΤ.

Τώρα που άρχισα  να μαθαίνω ότι η Φυσική Επιστήμη δε λέει μόνο ότι το μήλο πέφτει σ’ όποια κεφάλια συχνάζουν  κάτω απ’ τις μηλιές μοιράζοντας αδιακρίτως  βαρυτικά καρούμπαλα, μπορώ να ξαναγίνω κβαντικά απαιτητική. Σα μικρό παιδί που δεν ξέρει τι είναι το αδύνατο.

Θέλω λοιπόν, Αγαπητοί Κυβερνήτες, να είσαστε αυτοί που έρχονται γκαγκάν-γκαγκάν, με τις πάντες…, κι εκσφενδονίζουνε το μήλο ηρωικά κι ευθύβολα βουλώνοντας το μάτι του Γολιάθ. Έχω επιστημονικά εχέγγυα. Μπορώ να κόψω δρόμο από εκείνο το παράλληλο σύμπαν, όπου είστε σίγουρα αυτοί που φαινόσαστε. Αληθινοί Ρομπέν, Ζορό και σάρκα από την κβαντική μας σάρκα. Μπορεί οι βάτες και τα κασκόλ να κάνουνε καταναγκαστικά έργα στους ώμους σας κι η δυστυχία τους να είναι πολύ ορατή, μπορεί κάποιους να σας πιάνει βήχας υπερκόπωσης  και να έχετε μαύρους κύκλους, μπορεί να μιλάτε τσάτρα πάτρα αγγλικά και να τείνετε αμήχανα το αυτί σας στους συνομιλητές, όταν ξεπερνούν το όριο αντιληπτικής ταχύτητας -τάχα ότι δεν ακούσατε- και πρέπει να κάνουνε ρηπήτ –τάχα ότι θα καταλάβετε αυτή τη φορά- … Όμως εγώ, όπως και να ’σαστε, θέλω να είσαστε ταυτόχρονα και αυτοί που έρχονται γκαγκάν –γκαγκάν, και σκοτώνουν το Δράκο.

Θέλω να είσαστε αυτοί που παρατηρούν τους παρατηρητές τους περισσότερο απ’ όσο εκείνους που τους κάνουν παρατηρήσεις…

Θέλω να είσαστε αυτοί που δε μιλάνε πίσω από γερμένες πόρτες, σε ιδιωτικές λέσχες και επιμελημένα επιμελητήρια.  Αυτοί με τα γεμάτα πουκάμισα. Αρνούμαι να κάνω focus pocus σε Ωραίες Ελένες της ευρωπαϊκής ροκ σκηνής που κλέβονται, τραβάτε με κι ας κλαίω, με τους Παπάρηδες…

Θέλω να  είστε αυτοί που έρχονται γκαγκάν-γκαγκάν με τις πάντες από το παντού και το πουθενά και κλείνουνε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των προσφύγων, ξαναπροσλαμβάνουν απολυμένους, δίνουνε ρεύμα στους άπορους και σώζουνε τις πρώτες κατοικίες.

Θα γίνω κβαντικά επίμονη μ’ αυτές σας τις ιδιότητες. Οπότε δεν έχετε άλλη επιλογή από το να υπάρξετε έτσι…

 

Μια παρατηρήτρια

 

 

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr