ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Quantum politics – Εκεί που η Μέρκελ δεν υπάρχει…

0
                            …Έτσι, στο πλαίσιο της κβαντικής φυσικής, υποστηρίχθηκε ότι, εν αντιθέσει προς την έννοια της αντικειμενικότητας της ύλης, στοιχειώδη σωματίδια, όπως τα φωτόνια, τα ηλεκτρόνια και τα κουάρκς, δεν υφίστανται ως πράγματα, ως υλικά στοιχεία, αλλά ως κυματοδέσμη με δυναμικό χαρακτήρα.
                           Αυτό σημαίνει ότι ο υλικός κόσμος δεν απαρτίζεται, όπως υπέθεσαν οι εκπρόσωποι της παραδοσιακής φυσικής, από άτμητα υλικά άτομα, αλλά ότι βρίσκεται σε ένα διαρκές καθεστώς άπειρων και εύπλαστων δυνατοτήτων….
Δρ Μάνος Δανέζης, Επίκουρος Καθ. Αστροφυσικής

Της Τζένης Κωστοπούλου

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σου ορκίζεται με όρκο θρησκευτικό, πολιτικό και κβαντικό… πως η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και ολάκερο το Eurogroup είναι ένα μάτσο υποατομικά σωματίδια, οργανωμένα σε «ανθρώπους εκφραστές πανίσχυρων συμφερόντων», που όταν όμως παύεις να τα παρατηρείς, όταν παύεις να τα τρέφεις με την προσοχή σου (κι ακόμα περισσότερο με τον φόβο σου), όταν αποσύρεις την ενέργειά σου από πάνω τους, αδυνατούν πια να ευδοκιμήσουν στο υλικό πεδίο και μετατρέπονται σε κύματα, σε ανεκδήλωτες πιθανότητες. Σαλτάρουν τότε δώθε κείθε στο Σύμπαν και είναι ανίκανα να γειωθούν στην πραγματικότητά σου… Πόσο περίεργο θα σου φαινόταν αυτό;

Έστω πάλι ότι έρχεται κάποιος άλλος και σου ξεφουρνίζει ότι, αντίθετα, καρφώνοντας το βλέμμα της καρδιάς σου εκεί που επιθυμείς, κατευθύνοντας το ενδιαφέρον σου με πάθος σε αναβαθμισμένες σκέψεις και οράματα για μια άλλη χώρα, έναν άλλο εαυτό, μια νέα ομάδα προσώπων, μια διαφορετική ζωή ή άλλα αξιακά συστήματα…, θα μπορούσες να οδηγήσεις μία σειρά υποατομικών σωματιδίων που πλανώνται στα ενεργειακά «αζήτητα» στο να αναδιαταχτούν και να συνθέσουν αλλιώς την ύλη γύρω σου. Τι θα φώναζες;… «Δεν την αντέχω τόση δύναμη! Μη μου περιγράφετε άλλο!»;;;

Ίσως να βρεθεί ένας περίεργος τύπος ακόμα και να σου πει ότι η Ελλάδα δεν γίνεται να είναι απομονωμένη όπως τη θέλουν τα mainstream media, γιατί τα πάντα είναι αλληλένδετα στον Γαλαξία… Το κενό ανάμεσα στον Σαμαρά και στον Τσίπρα, στον Σόιμπλε και στον Βαρουφάκη δεν είναι κενό. Ίσως σου εξηγήσει λοιπόν αυτό το κβαντικό φρικιό… πως, όταν π.χ. η κραταιά Γερμανία επιμένει να τραυματίζει αδιάφορα το απαξιωμένο ετούτο σημείο G των PIGS, μοιάζει με ένα ανεγκέφαλο πλάσμα, που μαχαιρώνει ένα μέλος του σώματός του… κι επειδή αυτό το μέλος είναι παρακάτω από τη μύτη του, επειδή ακούει τη δυνατή καρδιά του να χτυπά ακόμα, θεωρεί ότι ο πόνος και η αιμορραγία του δεν τον αφορούν καθόλου. Τι θα σου προκαλούσε αυτός ο ισχυρισμός;

Αν κάποιος, τέλος, επέμενε ότι είναι πανεύκολο να εξοβελίσεις τους ανεπιθύμητους από την προσωπική και τη συλλογική σου ζωή, ότι όλα τα «δέη» που εγκαθίδρυσες χειραγωγούμενος εν τη γενέσει σου και όντας κβαντικά πρωτόγονος γίνεται να σταλούν σαν σκόρπια υποατομική διαδήλωση πίσω στο «μη υλικό»…, πώς θα αντιδρούσες;;;

Δεν χρειάζονται βιαστικές τοποθετήσεις ή συμπεράσματα. Το σίγουρο είναι ότι είσαι ο Παρατηρητής, και στο Σύμπαν αυτό ο Παρατηρητής είναι που κάνει παιχνίδι. Είτε ακούσια είτε εκούσια…

Νέα μυστικά και προαιώνια ψέματα…

Όταν αγνοούμε πλήρως τα κβαντικά μυστικά, έχουμε την αυταπάτη ότι πορευόμαστε εκτός υπολογίσιμου ελέγχου, σε ένα αφιλόξενο και μηχανιστικό περιβάλλον που διέπεται από φυσικούς νόμους. Και ο Νομοθέτης δεν μας είδε, δεν μας ξέρει… Τράπεζες, αυτοκίνητα, ερωτικές σχέσεις, τέχνη, αστρολόγοι, οικονομικοί δολοφόνοι, ασθένειες, φίλοι, Απόκριες, αέναα ομόλογα ή ναζί είναι τα ρηξικέλευθα σκηνικά, τα κοστούμια και οι ηθοποιοί ενός ακατανόητου «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»…

Μόνο αυτό δεν συμβαίνει όμως. Όσο βαθύτερα εισέρχεται κανείς στην κβαντική μελέτη των δομικών στοιχείων του σύμπαντος, τόσο καθαρότερα αντιλαμβάνεται ότι είναι συ-δημιουργός, συνέταιρος στο Όλο.

Η τελευταία λέξη της Επιστήμης συνηγορεί στην παγίωση της αντίληψης πως είμαστε όλοι ενωμένοι και πανίσχυροι σε μια ιδιοφυή διάδραση. Είμαστε μεζεδάκια στην «κβαντική σούπα». Αυτοτρωγόμαστε, ετεροτρωγόμαστε, την τρώμε και μας τρώει… Όχι όμως χωρίς να έχουμε δηλώσει ενεργειακά είτε την πείνα μας είτε την πρόθεσή μας να φαγωθούμε…

Ο υλικός κόσμος… «κοψίδια»

Σε πρακτικό επίπεδο η κβαντική φυσική είναι η μελέτη των δομικών συστατικών του σύμπαντος. Κι επειδή το κέντρο του σύμπαντος είναι ο άνθρωπος, αυτός αποτελεί και το πιο δόκιμο κβαντικό πειραματόζωο. Αν θελήσουμε λοιπόν να τον κάνουμε κβαντικά «κοψίδια», η πορεία της σκέψης μας θα είναι η ακόλουθη: Το σώμα μας αποτελείται από κύτταρα, τα κύτταρα από μόρια, τα μόρια από άτομα. Τα άτομα συντίθενται από υποατομικά σωματίδια, τα λεγόμενα «κβάντα». Αυτά τα κβάντα δεν είναι, όπως θα περίμενε κανείς, υλικά. Δε μοιάζουν π.χ. με κόκκους άμμου. Είναι μικρά, τσαχπίνικα πακετάκια ενέργειας. Είναι πιθανότητες ύπαρξης και ταυτόχρονα πολλαπλές πιθανότητες ύπαρξης μαζί. Από τέτοιες πιθανότητες, από τέτοια «κύματα» είμαστε φτιαγμένοι όλοι. Κι όχι μόνο εμείς, αλλά και τα δέντρα, τα ντουβάρια, οι μηχανές και οι θερμοσίφωνες. Το μόνο που αλλάζει κατά περίπτωση είναι ο τρόπος με τον οποίο συσχετίζονται και συνάπτουν τελικά σχέσεις μεταξύ τους τα κβάντα.

Το πιο θαυμαστό όμως στοιχείο απ’ όλα είναι πως τα πακετάκια ενέργειας για τα οποία μιλάμε, τελούν υπό τις διαταγές μας. Καθώς τα παρατηρούμε, πραγματοποιούν σχηματισμούς μπροστά μας σαν υπάκουοι στρατιώτες μιας θεότρελης αλλά και θεόσοφης παρέλασης που ονομάζεται ζωή. Αυτό στο οποίο κυρίως αποκρίνονται τα κβάντα είναι οι πορώδεις προσωπικές και συλλογικές μας σκέψεις, που είναι βουτηγμένες στο συναίσθημα. Το συναίσθημα, λένε κάποιοι, είναι η γλώσσα που καταλαβαίνει το Matrix…

Σα σκηνές από ταινία… προσεχώς

Όλα όσα βλέπουμε γύρω μας λοιπόν, μπορούν να διασπαστούν και να ξαναδιασπαστούν, έως ότου καταλήξουν να γίνουν ενεργειακά θρύψαλα, δηλαδή κβάντα. Αυτά, τα υποατομικά σωματίδια, είναι τα θεμελιώδη υλικά απ’ τα οποία αποτελείται ο κόσμος μας.

Κι από τι είναι φτιαγμένα με τη σειρά τους τα κβάντα; Αν πούμε ότι είναι φτιαγμένα από ενέργεια, δεν θα είμαστε ακριβείς. Τα κβάντα είναι ενέργεια. Άρα όλα τα υλικά σώματα που δομούνται από τα κβάντα, μηδέ του δικού μας εξαιρουμένου, δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά συγκεντρώσεις ενέργειας. Η υποατομική αυτή ενέργεια πλανάται υπό τύπον κυμάτων στον χώρο και στον χρόνο. Και μόνο όταν ασκήσουμε την τέχνη του Παρατηρητή, όταν της δώσουμε σημασία και τη φορτίσουμε με τις προθέσεις, τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις μας, αυτή καταλήγει να πάρει συγκεκριμένη θέση μέσα στο Σύμπαν. Η παρατήρησή μας, το πνεύμα, το μυαλό, η καρδιά μας… μετατρέπουν την ενέργεια σε ύλη. Όταν λοιπόν αποσύρουμε το ενδιαφέρον μας, η ύλη, η οποία αποτελείται, όπως ήδη πολλές φορές είπαμε, από ενέργεια, ξαναμετατρέπεται σε κύματα, δηλαδή σε πιθανότητες. Κι αυτό είναι επιστημονικό δεδομένο πλέον. Κανένα υλικό αντικείμενο δεν είναι υλικό. Στην πραγματικότητα, αποτελείται από δισεκατομμύρια πακετάκια ενέργειας που κινούνται ταχύτατα και μοιάζουν να αναβοσβήνουν, άλλοτε υπάρχοντας και άλλοτε εξαφανιζόμενα σε διάφορα σημεία του χωροχρόνου. Και δεν παραμένουν σταθερά σε ένα σημείο.

Το επόμενο ερώτημα που προκύπτει είναι: «Πώς λοιπόν μας δημιουργείται η αίσθηση ότι ένα αντικείμενο είναι συμπαγές τη στιγμή που η κβαντική φυσική αποδεικνύει ότι βρίσκεται στο παντού και στο πουθενά ως σκόρπιες πιθανότητες;» Ο καλύτερος τρόπος, για να συλλάβει κανείς την απάντηση, είναι η all time classic αναφορά στον κινηματογράφο. Όταν κανείς παρακολουθεί μία ταινία, βλέπει π.χ. έναν άνθρωπο να διασχίζει την οθόνη. Αν όμως έχει τη δυνατότητα να δει την ίδια σκηνή σε πολύ αργή ταχύτητα, θα διαπιστώσει ότι πρόκειται απλώς για ένα φιλμ εικοσιτεσσάρων παρεμφερών πλάνων ανά δευτερόλεπτο που τρέχουν με τέτοια ταχύτητα ώστε να δίνουν την εντύπωση στον θεατή ότι βλέπει κάτι συνεχές. Τα μάτι αδυνατεί να ανιχνεύσει τα κενά ανάμεσα στα πλάνα.

Καθένα απ’ αυτά τα πλάνα έχει συντεθεί με τη σειρά του από δισεκατομμύρια φωτόνια που αναβοσβήνουν κι αστράφτουν με την ταχύτητα του φωτός. Από τέτοια αποτελείται και η πραγματικότητα που ζούμε. Ό,τι βλέπουμε γύρω μας είναι ιλιγγιώδη «φλασαρίσματα» ενέργειας που δίνουν την ψευδαίσθηση της συνέχειας και της συνέπειας… Η ζωή και ο κινηματογράφος μοιάζουν πολύ. Η ταχύτητα της εναλλαγής των σκηνών στο σινεμά δημιουργεί κάτι φαινομενικά πραγματικό, στο οποίο μάλιστα πολύ συχνά ο θεατής εμπλέκεται συναισθηματικά. Κλαίει, γελάει και φοβάται. Κι όμως, πρόκειται απλώς για ενεργειακές ακολουθίες που επαναπροσδιορίζονται κάθε τόσο, για να παραστήσουν την πραγματικότητα κάτω από το βλέμμα των Παρατηρητών.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή…

Κι επειδή… «εκεί που πάει η προσοχή, ρέει και η ενέργεια», οι πρόσφατες εξελίξεις στη χώρα αποδεικνύουν ότι επενδύσαμε περισσότερη προσοχή (και άρα ενέργεια) στο «καινούργιο», αποσύροντας την ενεργειακή μας δεινότητα από το «παλιό». Και υλοποιήσαμε την αλλαγή.

Το επόμενο, κβαντικά ωριμότερο, βήμα μας είναι να προκαλέσουμε διά της αδιαφορίας μας, ενεργειακό λιμό στους υλοποιημένους ισχυρούς της Ευρώπης και του Κόσμου όλου και να τους αποσυνθέσουμε επικεντρώνοντας με πίστη και συναίσθημα στις νέες πιθανότητες. Η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων, αλλά οι καλές πιθανότητες γίνονται συμπαγείς μόνο όταν τις παρατηρήσουμε συστηματικά και προνομιακά έναντι των άλλων…

Συνεχίζεται…

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr