ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

«Αγαπητέ παππού…». Της Τζένης Κωστοπούλου

0

Γράφει η Τζένη Κωστοπούλου

Αγαπητέ παππού,

Σου γράφω αυτό το γράμμα εντελώς συμβολικά, επειδή παρά το σχετικά προχωρημένο Αλτσχάιμέρ σου, είσαι ακόμα φορέας Δημοκρατίας, ισότιμος σε όλα, με μας, τους νοητικώς correct. Όταν την Κυριακή θα σταθείς, ελαφρά υποβασταζόμενος, μπροστά στα παραταγμένα θρανία με τα εκλογικά κιτάπια, ο πολίτης που θα έχει αναλάβει το χρήσιμο ρόλο του χαρακωτή ονομάτων (και θα έχει την τύχη να γευτεί πώς είναι να δουλεύεις σε γραφείο) , θα σουβλίσει διαμπερώς το όνομά σου με το στυλό, αφού πρώτα θα έχει επεξεργαστεί με σεβασμό την ταλαιπωρημένη ταυτότητά σου. Αν είναι κοπέλα, μπορεί να της πεις πάλι ερωτόλογα, όπως έκανες την περασμένη φορά. Από ένα στάδιο και μετά, όλες άρχισαν να σου θυμίζουνε τη γιαγιά, όταν την πρωτογνώρισες ή μήπως όχι τη γιαγιά; (πόντος ανεπίδοτος)

Είσαι λοιπόν ακόμα δημοκρατικά ενεργός παππούλη και ναι…, θα σου το ομολογήσω…, όλοι στην ευρύτερη οικογένεια, Μνημόνιοι, Αντιμνημόνιοι και Σιγανοποταμίτες, σε έχουνε προσμετρήσει στη δύναμή τους. Είναι 100% βέβαιοι ότι το φακελάκι με την αντ’ εσού ψήφο, θα προωθηθεί βυσματικά από το έτερόν σου ήμισυ, στη δεξιά σου τσέπη, εκεί όπου έχεις διδαχθεί – κατά τη διάρκεια του υπερεντατικού εκλογικού σεμιναρίου που επιτυχώς παρακολούθησες κατ’ οίκον – να χώσεις το χέρι σου και να αναζητήσεις τη σταυρωμένη άποψή σου… Είσαι γάτος ακόμα και τώρα που τελείς εν Αλτσχάιμερ και θα τα καταφέρεις μια χαρά… Όλοι είναι αισιόδοξοι… Και η γιαγιά, που δε θέλει να κακοκαρδίσει κανέναν, έχει πάρει πάλι φακελάκια από παντού και για σένα, όπως άλλωστε έχει κάνει και για την ίδια… Εκείνη βέβαια, έχει ακόμα σώας τας φρένας, γι’ αυτό και ήταν όλο αυτό το διάστημα σε θέση να παρακολουθήσει τις κυρίαρχες προεκλογικές εκστρατείες, τις ανήμερες ενημερωτικές εκπομπές και να εκπυρσοκροτήσει από μόνη της μέντες, πατάτες, μαλλί και πόμολα, όπως κάθε ηλικιωμένος που σέβεται και δε σέβεται τον εαυτό του… Ένα -ξη έχει μείνει από την σύνταξή της και τρέμει μήπως πάψει κι αυτό να κουτσουλίζεται στο λογαριασμό, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει…

Ξέρω ότι η ψήφος είναι μυστική αλλά επειδή εσύ ξέρεις να ξεχνάς ένα μυστικό όταν σου το λένε, μάθε το: Η γιαγιά θα χριστεί κοψοχέρω μία ακόμα φορά και θα μουντζώνεται μεταχρονολογημένα στο διηνεκές και σε χρόνο Ενεστώτα Διαρκείας, σαν τις επιταγές της συγκυβερνητικής Ανάπτυξης, ούσα παντελώς κουλή…

Τέλος πάντων. Δε θα μπω στον πειρασμό να έρθω να σας δω την Κυριακή το πρωί με εκατό καραμέλες βουτύρου για δόλωμα και να σας κλειδώσω μέσα, όπως προτείνανε κάποιοι… Δεν έχω καμία όρεξη να με στοχοποιήσει κι ο θείος ο Μιχάλης που διέθεσε όλη αυτήν την περίοδο εκατοντάδες από τις χιλιάδες ανεργοώρες του για να κατηχήσει τη γιαγιά περί των επιπτώσεων της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι κι ότι θα περάσει ο Τσίπρας προσωπικώς από το σπίτι και θα της προκαλέσει με ένα «μπου!» κολπική μαρμαρυγή την έπεισε. (Τον διάλεξαν τον ιατρικό όρο σε μπρέιν στόρμινγκ στα γραφεία του κόμματος με ομάδα διαφημιστών επειδή προκάλεσε σοκ και δέος σε δείγμα συνταξιούχων. Και μετά σου λέει not tested on συνταξιούχους…)

Κι όμως παππούλη μου, ανεξαρτήτως όλων των υπολοίπων, εσύ είσαι το χρυσό target group των εκλογών. Ο θείος Μιχάλης που πολιτεύεται με το «Δοκαράκι-δοκαράκι σιγουριά!» (Κάτω από το δοκάρι δε λέγανε να καθόμαστε παλιά για να τη γλιτώνουμε στους σεισμούς;;, Τώρα λένε να καθόμαστε πάνω στο δοκάρι!) δεν μπήκε στον κόπο να σε κατηχήσει και σένα επειδή σε θεωρεί ακατοίκητο… Στην ουσία δεν είναι επειδή είσαι ακατοίκητος… Ως τέτοιος θα αποτελούσες ιδανικό ακροατή όλων των αναβαπτισμένων που, κάθε εκλογές, επανεφευρίσκουν τους εαυτούς τους και ξανασυστήνονται λες κι έχουνε συστημικό αλτσχάιμερ και δε θυμούνται ότι φώναζαν το όνομά τους επί χρόνια, κάτω από νόμους κι αποφάσεις … Αν δε σε προσεγγίζουν είναι επειδή μαζί με τη μνήμη σου, έχασες και τις προκαταλήψεις σου. Σε σένα δεν πιάνει το μελάνι της σουπιάς, είσαι tabula rasa. Το μυαλό σου κατέβασε ρολά και δικαιούται να είναι άφοβα ανοιχτό… Κι έχεις και το ακαταλόγιστο… Ακόμα και η Μαρία Σπυράκη θα κώλωνε να σε κατηγορήσει για ο,τιδήποτε… Είσαι προνομιούχος παππούλη… Θέλω κι εγώ ένα αλτσχάιμερ επιλεκτικό, να αφήνει έξω την επίσημη τρομοκρατία…

Εμείς όμως, θα πάμε την Κυριακή στις κάλπες, με καταλογισμένα τα πάντα. Και τα προηγούμενα και τα επόμενα και τα τωρινά… Αμέτρητες ρετσινιές για ένα παιχνίδι στο οποίο ήμασταν αμέτοχοι. Δεν πειράζει. Έχει τη νοστιμιά της και η ρηξικέλευθη ευθύνη.

Ίσως μάλιστα θα άξιζε, παππούλη κι εσύ, εκεί που υποσυνείδητα κολυμπάς στα σκούρα νερά της ατομικής σου και της συλλογικής μας αμνησίας, εκεί που συναντάς ηρωισμούς και προδοσίες, νέκταρ και κώνειο, φόβους κι ελπίδες, να πραγματοποιήσεις την πιο ωραία σου αναλαμπή… Κι αντί να βάλεις το χέρι στη δεξιά τσέπη με τους προκατ σταυρούς… να σηκώσεις ελαφρά υποβασταζόμενος όλα τα παραβάν που σε χωρίζουν από την αλήθεια και να κάνεις την πηγαία επιλογή σου.

Με αγάπη

Η εγγονή σου…

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr