ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Στα αριστερά της εξουσίας. Του Νίκου Σερβετά

0

Του Νίκου Σερβετά

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια είχε διοργανωθεί ένας αγώνας δρόμου στον οποίον θα συμμετείχαν μόνο οι τότε πρόεδροι των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ο αγώνας έγινε, πρώτος βγήκε ο Νίξον και δεύτερος ο Μπρέζνιεφ. Την επόμενη μέρα, μία εφημερίδα της Μόσχας, στο πρωτοσέλιδο θέμα της, έγραφε με πηχυαίο τίτλο: «Αργυρό μετάλλιο ο σύντροφος γραμματέας» και από κάτω με μικρότερα γράμματα: «Ο Αμερικανός πρόεδρος ήρθε προτελευταίος».

Η ιστορία αυτή είναι, φυσικά, φανταστική και κυκλοφορεί σε αρκετές και διαφορετικές εκδοχές. Ο καθένας μπορεί να αλλάξει τα ονόματα και τις χώρες. Την αναφέρω, όπως ακριβώς τη διδάχθηκα όταν σπούδαζα, πριν από πάρα πολλά χρόνια, ως παράδειγμα για τη διαφορά της «είδησης» από την «προπαγάνδα». Τίποτα απ’ ό,τι αναφέρεται στους τίτλους της εφημερίδας δεν είναι ψέμα. Είναι, όμως, η αλήθεια αυτή που παρουσιάζεται;

Η λογοκρισία των δημοσιογράφων στα μέσα ενημέρωσης προς όφελος κάποιων συμφερόντων, ίσως ακόμα και η προπαγάνδα που επιβάλλεται για σημαντικότερα ζητήματα, σχεδόν δεν υπάρχουν, σήμερα, τουλάχιστον σ’ αυτήν τη μορφή. Έχουν αντικατασταθεί με κάτι πολύ χειρότερο, κάτι που συντρίβει τους ανθρώπους που δεν θέλουν να είναι απλοί υπάλληλοι, αλλά θέλουν να υπηρετήσουν αυτό που επιμένουν να ονομάζουν «λειτούργημα». Εμμέσως, έχει επιβληθεί απολύτως η αυτολογοκρισία, μέσω του ισχυρότερου μηχανισμού, που δεν είναι παρά πέντε μόνο λέξεις, τις οποίες, όμως, γνωρίζει πάρα πολύ καλά ο καθένας όταν περνάει την πόρτα του εργοδότη του: «να είσαι μέσα στο κλίμα». Όποιος δεν γνωρίζει ή δεν μπορεί να καταλάβει ποιο ακριβώς είναι «το κλίμα», πολύ απλά δεν έχει δουλειά.

Ο Λουί Αλτουσέρ το αναφέρει πολύ χαρακτηριστικά και δεν γνωρίζω κάποιον άλλο θεωρητικό που να έχει δώσει καλύτερο ορισμό για τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης στην κοινωνία που ζούμε: «…αποτελούν μέρος των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους που στόχο έχουν την αναπαραγωγή των σχέσεων παραγωγής…» (ερμηνεία των επιμέρους όρων δεν είναι της παρούσης).

Αρκετοί δημοσιογράφοι, που για λόγους αξιοπρέπειας δεν μπορούσαν να ενταχθούν στο «κλίμα» του εργοδότη τους, περιθωριοποιήθηκαν βλέποντας τους εγκλιματισμένους συναδέλφους τους να ευημερούν. Άλλοι άντεξαν όλα αυτά τα χρόνια είτε αυτοαπασχολούμενοι ως ελεύθεροι συνεργάτες είτε κάνοντας ρεπορτάζ τελείως διαφορετικό απ’ αυτό που είναι του ενδιαφέροντός τους. Τα διεθνή ή τα πολιτιστικά θέματα, για παράδειγμα, «έσωσαν κόσμο». Παράλληλα, οι δημοσιογράφοι που εργάζονταν σε μέσα απευθυνόμενα στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς αντιμετώπιζαν λιγότερες πιέσεις ή ηθικά διλήμματα – ίσως, όμως, κιόλας επειδή το κοινό τους ήταν πιο περιορισμένο.

Γι’ αυτούς τώρα αρχίζουν τα πιο δύσκολα.

Τώρα που η Αριστερά στην Ελλάδα θα αναλάβει, εκτός σημαντικού απροόπτου, τη διακυβέρνηση της χώρας.

Τώρα που ορισμένοι από τους μεγάλους «μαγαζάτορες», συνεχίζοντας οι άνθρωποι να κάνουν τη δουλειά τους, θα αντικαταστήσουν τους σχολιαστές των δελτίων των 8 με άλλους, προκειμένου και πάλι να τα έχουν καλά με την κυβέρνηση.

Τώρα που οι αριστεροί εργαζόμενοι στον ονομαζόμενο αστικό Τύπο, από τριτοκλασάτοι ρεπόρτερ του πολιτικού ρεπορτάζ που ήταν έως και πριν από 3 χρόνια, θα περάσουν στο «κυβερνητικό ρεπορτάζ».

Τώρα που η νέα κυβέρνηση θα χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά, από κάθε άλλη κυβέρνηση, την υποστήριξη του Τύπου.

Τώρα είναι που οι αριστεροί δημοσιογράφοι θα πρέπει να συνεχίσουν με επιμονή να υπηρετούν το λειτούργημά τους.

Τώρα είναι που οι αριστεροί δημοσιογράφοι θα πρέπει να είναι αμείλικτοι σε οτιδήποτε δεν συνάδει με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, πρακτική και αλήθεια.

Πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό τους αλλά και για την Αξιοπρέπεια, τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία.

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr