ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Ο Μπρεχτ βρήκε τον Ηθοποιό του. Του Αποστακτήρα

0

Τώρα λοιπόν που καταλάγιασε το τηλεοπτικό βουητό, ας δούμε ξανά την περίπτωση του Νίκου Ρωμανού. Επιγραμματικά, τα ιστορικά γεγονότα έχουν ως εξής: Δεκεμβριανά του 2008. Ο Ρωμανός ανάμεσα σε καιόμενους σκουπιδοτενεκέδες βλέπει το χάρο με τα μάτια του-με ένα μέτρο διαφορά- στο πρόσωπο του Γρηγορόπουλου. Λίγο μετά, προφανώς επηρεασμένος από το οικογενειακό του περιβάλλον,η πολιτική δράση του παππού του κληρονομιά, προβαίνει στο όνομα της Πολιτικής Φιλοσοφίας της Αναρχίας(σαφώς είναι μεγάλο ζήτημα η βία και η υπόγεια συνείδηση του Αναρχικού,) στην απαλλοτρίωση μιας Τράπεζας, καθώς σύμφωνα με την δικαιοσύνη του Μπρεχτ (τόσο στο Happy end όσο και στην Όπερα της πεντάρας) «Μεγαλύτερο έγκλημα από τη ληστεία μιας τράπεζας αποτελεί η ίδρυση μιας τράπεζας»

Η απαλλοτρίωση ή ληστεία τράπεζας δεν είχε ευτυχή κατάληξη για τον Ρωμανό και τους συντρόφους του. Το μεγαλύτερο έγκλημα καταδικάζει το μικρότερο σε φυλάκιση 15 χρόνων. Ωστόσο του δίνεται μια ευκαιρία μέσω των πανελλαδικών εξετάσεων. Ο κρατούμενος Ρωμανός επιτυγχάνει στις εξετάσεις και εισάγεται στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων. Αρνείται όμως να παραλάβει την κρατική υποτροφία. Αντιθέτως, διεκδικεί στο όνομα όχι του εαυτού του, αλλά της ιδεολογίας που πρεσβεύει, το δικαίωμα της εκπαιδευτικής άδειας για όλους τους κρατούμενους. Η Δικαιοσύνη επικαλείται νομοτεχνικούς λόγους και απορρίπτει το αίτημά του.

Απεργία πείνας. Τριανταένα μερόνυχτα ο υπόδικος ληστής δοκιμάζει τις αντοχές του. Ώρα με την ώρα ανταμώνει με τον θάνατο. Ρισκάρει όμως την ζωή του, για έναν σκοπό, μια ιδέα. Εν τέλει βγαίνει νικητής, καθώς μπροστά στο θέαμα της νεκρικής κάσας, το πολιτικό σύστημα στο όνομα της ελλειμματικής Δημοκρατίας, ικανοποιεί εν μέρει το αίτημά του. Ωστόσο το ζητούμενο στην στάση του φοιτητή, του υπόδικου ληστή, του τρομοκράτη, του αναρχικού, του τσογλανιού των βόρειων προαστίων, του οργισμένου νέου, του πολιτικού κρατούμενου, δεν είναι η πύρρειος νίκη του, αλλά τα ερωτήματα που διεισδύουν στα ενδότερα της συνείδησής μας. Πιστεύουμε κάπου; Υπάρχουν ιδανικά; Έχουμε Ηθική; Ρισκάρουμε την ζωή μας για αυτά; Την απάντηση δίνει ο φόβος που κυβερνά την βολεμένη ανυπαρξία που έχει περιχαρακώσει το ζωτικό ψεύδος. Έτσι η απεραντοσύνη του κελιού μας μεγεθύνεται από την εγωμανία.

Ο Νίκος Ρωμανός, απ’ όποιο πρίσμα κι αν το δεις είναι συνεπής. Ποιεί το ήθος του καθώς εκθέτει τον εαυτό του στην σκηνή και όχι στο παρασκήνιο της σήψης.

 

apost

Κείμενο: Αποστακτήρας

Επιμ. Κειμένου: Μελανι.

 

[email protected]

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr