ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Μια μέρα, θα πρέπει να αλλάξεις τον κόσμο του Βαγγέλη Ρουσσάκη

0

Μεγαλώσαμε μέσα σε πόλεις, συνηθίσαμε σε γρήγορους ρυθμούς και κοιμίσαμε το παιδί που είχαμε μέσα μας. Όλοι, ήμασταν κάποτε παιδιά, με πολύχρωμες τσάντες και κασετίνες επάνω στα θρανία, πειράζοντας την ευτυχία στα διαλείμματα. Γελώντας και προσμένοντας ουράνια τόξα. Πως, λοιπόν ξεχάσαμε ολοκληρωτικά, πως είναι να είσαι γαλήνιος και ελεύθερος;

Γνωρίσαμε την φρίκη μιας εποχής. Μιας τόσο ανοίκειας εποχής. Και μιας τόσο αλλοτινής φρίκης. Μαζί, σήμαναν το τέλος, της πλασματικής αρμονίας, που είχε χτίσει ο καθένας, σαν μικρή φούσκα προστασίας μικρόκοσμων, από αλήθειες δύσκολες και ανείπωτες. Η φούσκα έσπασε, αλλά οι αλήθειες περιμένουν κάποια μπόρα, ακόμα και τώρα να τις ξεπλύνει στο πέρασμα της. Την φρίκη που μας περιέβαλε, ανεπαίσθητα ένα πρωί, άλλοι την βάφτισαν στο όνομα της απληστίας, άλλοι στων συμφερόντων και άλλοι στου μίσους.  Μα κανείς στο όνομα του. Κανείς. Όλοι την απέδωσαν σε άλλους. Σε κάποιους αδιόρατους, πάντα σχεδόν ιδανικά (για τους συνένοχους), αόριστους άλλους.

Και οι γλώσσες μας, δεν έφτασαν ποτέ να περιγράψουν το μέγεθος της ασχήμιας, της δικιάς μας, του κόσμου, της φρίκης, της εποχής. Ορκίζομαι, πως μια εικόνα στο διαδίκτυο προχθές, με ένα παιδάκι μέσα στα αίματα, ήταν η πιο εύγλωττη περιγραφή που είχα ακούσει ποτέ από κάποιον για αυτό το άθλιο σύννεφο δυστυχίας που αφήσαμε να μας σκεπάσει. Για όλη την φρίκη, που γέννησε αυτήν την μαύρη και τερατώδη εκδοχή του κόσμου, που μεγαλώσαμε, φθαρήκαμε, γεράσαμε. Μια περιγραφή, που θα ισοδυναμούσε με όλη την φύση της φρίκης, με κάθε μορφή φρίκης που θα λεηλατήσει μια μέρα αυτόν τον κόσμο, αλλά και όλους τους κόσμους που θα μπορούσαν να γεννηθούν ζωντανά όντα.

Υποθέσαμε, »εύλογα» όλοι, πως μια τέτοια ασκήμια, μόνο από αλλού θα μπορούσε να είχε έρθει. Κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι, πως ο καθένας μας την είχε θρέψει μέσα του. Πως το φάντασμα κοιμόταν εντός. Μεγάλωνε εντός, στα πιο όμορφα μικρά και μεγάλα μας κομμάτια.  Τα πήρε μαζί του, αναπτύχθηκε πάνω τους. Πολλά, από αυτά τα σκότωσε και άφησε μόνο την μιζέρια και την παρακμή, ενός ξένου προς τον ίδιο τον εαυτό μας, σύμπαντος. Μια συνωμοτική μέρα, κάτω από το σκοτάδι, των σιγανών μας φόβων, ότι είχε γεννηθεί, πήρε σάρκα και οστά, και βγήκε έξω, να καλύψει το διάβα των ήλιων και των φεγγαριών, αμέτρητων ζωών, που πιθανόν και να μην έχουν γεννηθεί ακόμα.

Και τα παιδιά που μας βλέπουν εμάς τους μεγάλους, και είναι ανύποπτα, ελεύθερα, με μιαν ωραιότητα που αρμόζει σε ωραία έργα τέχνης, να σαπίζουμε σε ένα σύμπαν εγκατάλειψης, αυτά είναι ο λόγος να πιστέψει ξανά κανείς. Σε γραφές, αναλλοίωτες, που δεν γίνεται να σβηστούν, από κανένα σφουγγάρι. Αυτά τα παιδιά, έμορφα στην άγνοια τους, αληθινά στα πιο βαθιά κομμάτια ονείρων τους, καθάρια στην πρωτογενή μορφή της αθωότητας, είναι το μεγαλύτερο θύμα των δικών μας λαθών, της δομημένης από εμάς φρίκης. Αλλά και το μόνο μας όπλο απέναντι της. Το φως τους, είναι η μόνη ελπίδα,μια μέρα να αλλάξει αυτός ο γκρίζος ντουνιάς που επιβιώνουμε, σαν αρουραίοι μέσα σε μαύρες τρύπες, της Λήθης.

Ξεχνάει κανείς, επιλεκτικά και ενσυνείδητα. Ευθύνη έχει ο καθένας, να βγάλει τις παρωπίδες και τους επιδέσμους προσωρινής αμνησίας. Ότι συμβαίνει, συμβαίνει είτε επειδή το επιλέξαμε, είτε επειδή το αγνοήσαμε. Αυτόφωτοι φάροι, σε θάλασσες, γεμάτες σκοτάδι, υπάρχουν. Το θέμα είναι προς, ποια κατεύθυνση επιλέγεις να βλέπεις. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του απέναντι στο μέλλον και απέναντι στην ζωή. Κάποιους τους στοίχειωσε η άρνηση της ευθύνης, και κάποιους η ανάληψη της, τους έδωσε την στερημένη γαλήνη του βίου τους. Πάντα στην ζωή, όλα είναι επιλογές. Επιλογές που έχουν κόστος, συνέπειες, αντίκτυπο. Κάποιος έλεγε, πως το θέμα είναι το βράδυ να πέφτεις στο κρεβάτι ήσυχος. Οι αναβολές είναι πάντα το τελευταίο σκαλί, πριν την απελπισία.  Τους λιπόψυχους, τους απορρίπτει το ίδιο το πνεύμα τους. Να θυμάσαι. Μια μέρα, θα πρέπει να αλλάξεις τον κόσμο. Μεγάλη η ευθύνη. Μα αναπόφευκτη.

rousakis

 

 

Βαγγέλης Ρουσάκης

About Author

inagreece

Comments are closed.

http://loukasvavitsas.gr